ਇਕ ਵਾਰ, ਕੰਤਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਮਹਾਨ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦਰਾ ਅਤੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ੌਰੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਤਦ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਯਥਾ ਯੋਗ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਹੋ, ਬੋਜਾ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਨਿਆ ਹੋ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਜਲ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਧਰਤੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਛੋਹ ਕੇ, ਪਗ ਪਗ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਸੰਗਤ, ਖੱਟ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਪਰਿਵਾਰ—ਜਦੋਂ ਕਿ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ—ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਯਾਦਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।" ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਾਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਰਸ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਕਮਸਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਰੋਹਿਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਚੁਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ, ਪੋਸ਼ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਮੁੱਖ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕੋਸਣ ਲੱਗੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਨਾਭੀ-ਧਾਰੀ ਸਮਝਿਆ, ਰੁੱਸੇ ਹੋ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ, ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਚੈਤਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਗ-ਦੌਲਤ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਜਾਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰੋਕਟੋਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪਾ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।" ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹਨ, "ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਯੋਗੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭੇਟ' ਵਾਲਾ ਅਠੀ-ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ, ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨ-ਨੈਕਤਰ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਅਸੁਭ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਲੀ ਨਾਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੇ ਸਰੀਰ-ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਤਿੰਨ-ਵਿਧੀ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅੰਧਕ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਕਥਾ-ਗਾਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਵੈਦਰਭੀ, ਭਦਰਾ, ਜਾਂਬਵਤੀ, ਕੌਸ਼ਲਾ, ਸਤਯਭਾਮਾ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਰੋਹਿਣੀ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ! ਦੱਸੋ, ਕਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਆਹ-ਰਸਮ worldly ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ?" ਰੁਕਮਿਨੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।" ਸਤਯਭਾਮਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਉਸ ਨੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਰਤਨ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ।" ਜਾਂਬਵਤੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕਵੀ ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰੀਖਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।" ਕਾਲਿੰਦੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਸਕਾਂ। ਉਹ ਮਿਤਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।" ਮਿਤਰਵਿੰਦਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਘਰ, ਲੈ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" ਸਤਯਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਪਰੀਖਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੱਤ ਤਿੱਖੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਦੇ ਰੱਖੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਸ਼ੌਰ ਦੇ ਮੁੱਲ ਤੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹਰਾਕੇ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਗੋਪਾਂ, ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਪਿਆਰ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਨਮਾਨ, ਤੇ ਵਿਆਹ-ਕਥਾ, ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਅਧਿਆਇਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ, ਭਗਤੀ, ਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।