ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਰਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਅਤੇ ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦਰਾ ਅਤੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਹर्षਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਹੈ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵੇਖਣਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ।" ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਪਾਣੀ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਵਿੱਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਵਲੋਂ ਸੁਭਾਗ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਣ, ਗੱਲਬਾਤ, ਸੰਗਤ, ਸਾਂਝਾ ਖੱਟ, ਸਾਂਝਾ ਬੈਠਕ, ਸਾਂਝਾ ਭੋਜਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ—ਇਹ ਸਭ, ਭਾਵੇਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੀ ਪੰਥੀ ਤੇ ਹਨ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਨੰਦਾ, ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਯਾਦਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈਆਂ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਮਨਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਆਏ ਦੁਖ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਰੋਹਿਨੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲ ਕਰੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਅਟਲ ਮਿਤਰਤਾ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਾਣੀ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਦਾ ਮੁਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਜਿੰਨਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਪਾਲ ਕੇ, ਸਰਕਸ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਅੰਤਮ ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਚਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਰੋਕਦੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਜੋ ਸਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕਤਾਈ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲ ਹੈ। ਭਾਗਵਾਨ, ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਰਹੇ।" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਉਪਕਾਰ-ਭੂਲੇ ਹੋਏ ਸਮਝ ਕੇ ਰੁੱਸ ਗਏ ਸੀ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ ਤੇ ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਕਰਤਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕismet ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਚਾਨਣ ਤੱਤਾਂ ਲਈ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਅਤਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵ-ਤੱਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਯੋਗੀਆਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਰਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ' ਵਾਲਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦਾ ਬਿਆਸੀ ਚੈਪਟਰ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਚੈਪਟਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ—ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਹर्षਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਨੈਕ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਅਸੁਭ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਵਿਸ਼ਰਮਤਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਬਾਧ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਯੋਗ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪੰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਸੰਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉੱਤਮ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ; ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਦੀਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।" ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਵੈਦਰਭੀ, ਭਦਰਾ, ਜਾਂਬਵਤੀ, ਕਉਸ਼ਲਾ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਰੋਹਿਨੀ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ?" ਰੁਕਮੀਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਪੂਜਾਂ।" ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਲਾਈ ਲੰਚਨ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਮੋਤੀ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ।" ਜਾਂਬਵਤੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਰਚੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕੀ-ਹਕੂਣ ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰੀਖਿਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਮੋਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕ ਬਣੀ।" ਕਾਲਿੰਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮਿਲਿਆ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਵਾਲੀ ਬਣੀ।" ਮਿਤਰਵਿੰਦਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਝੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਭਾਗ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਲੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਵੇ।" ਸਤ੍ਯਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦਾ ਪਰੀਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਾਂ ਰੱਖੇ। ਉਹ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਆਦਰ, ਪ੍ਰੀਤ, ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇ ਪੰਡਵ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸਦੇ ਪਿਆਰ, ਤੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਕਰਦੇ ਹਨ।