ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰੰਜ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਿਲੌਣ ਹਨ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਮਸਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੁਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਇधर-ਉਧਰ ਭਟਕ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਭੈਣ ਜੀ, ਹੁਣ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ 'ਤੇ ਲਿਆ ਆਈ ਹੈ।" ਜਦ ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਯਦਵਾਂ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਲੋਕ ਅਚੁਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕੁੰਤਿਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ੍ਸ਼, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦਰਾ ਅਤੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸ਼ੌਰੀ—ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ—ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਯੋਗਯ ਸਤਿਕਾਰ ਪाकर, ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। "ਅਹੋ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ।" ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਹਰ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹ, ਪਗ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ, ਗੱਲਬਾਤ, ਸਾਂਝੀ ਨੀਂਦ, ਆਸਨ, ਭੋਜਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ—ਭਾਵੇਂ ਘਰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ, ਜੋ ਸੁਗਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨੰਦਾ ਜੀ, ਜਦ ਯਦਵਾਂ ਦੀ ਆਵਕ ਹੋਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ, ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੀ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਲਕ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਸਾ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਭਾਵ-ਭੀਨੀ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਰੋਹਿਨੀ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲ ਅਟਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਮਿਤਰਤਾ ਭੁਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਇਤਨਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਸੁਖੀ, ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਜਣਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਆਖਰੀ ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੇ: "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਰੋਧੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਦੂਰ ਰਹੇ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੰਜ ਰੱਖਿਆ, ਸਾਡੀ ਅਕਰਤੱਗਤਾ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕੀਤਾ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਸ, ਰੂਈ ਅਤੇ ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰਚਯਿਤਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੈਤਰੀ, ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਪਜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੀ ਸਾਰ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਜੋਤਿ ਤੱਤਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ, ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਤੀਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪाकर, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਸਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਉਠ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬੋਲੀ: "ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਯੋਗੀ-ਮੁਨੀ ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਦੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭੇਟ' ਨਾਮਕ ਚੈਪਟਰ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅਠੀ-ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਖੇਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੀ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨ-ਕੁਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਭੁਲੇਖਾ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।" "ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੀ ਹਸਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਧਿਆਨ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਪਰਮਹੰਸਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪਥ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਹੋਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਣ-ਮਰਯਾਦਾ ਵਧਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾਈਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਵੈਦਰਭੀ, ਭਦਰਾ, ਜਾਂਬਵਤੀ, ਕੌਸ਼ਲਾ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਰੋਹਿਨੀ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹਿਆ?" ਰੁਕਮੀਣੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦ ਯੋਧੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ।" ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਵੱਲੋਂ ਲਾਈ ਗਈ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਮੋਤੀ ਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ।" ਜਾਂਬਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਰੀਰਾਂ ਦਾ ਰਚਯਿਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪਤੀ ਜਾਣਿਆ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਇਕੀ-ਕੁੱਲ ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਾਂਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜਕੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਭਰੇ ਸਮਾਗਮ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।