ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਛੋਟਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਿਆਰ-ਪੁਰਵਕ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਿਆਤ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਸਨ। ਪ੍ਰਿਥਾ—ਕੁੰਤੀ—ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਭੁਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਿਆਪਾ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ। ਭੈਣੋ ਤੇ ਭਰਾਵੋ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਪੱਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਾਪੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਰੋਸ ਕਰੇ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਹਾਂ। ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਮਸ ਦੇ ਤੰਗ ਕਰਨ ਕਾਰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਖਰ ਗਏ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਭੈਣ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਮਹਾਨ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਡਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ੍ਯ, ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਦ੍ਰ ਤੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੂ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੌਰੀ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਹੇ ਭੋਜ ਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ, ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਖ ਪਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਬਚਨ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਚਾਹੇ ਕਾਲ ਕਰਕੇ ਸੁਖ-ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਡੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।” “ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਣ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ, ਇਕੱਠੇ ਸੋਣ, ਬੈਠਣ, ਖਾਣ, ਰਿਸ਼ਤਾ-ਨਾਤਾ ਬਣਾਉਣ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਘਰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਤਦ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਭਰ ਗਏ। ਉਦੋਂ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਲਪ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਕਮਸ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਅਧਿਕ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਮਾਂ ਤੇ ਉਹਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿਸਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਰੋਹਿਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਆਏ, ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਰਾਣੀ, ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕੌਣ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਉਤਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪਾਲ ਕੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਝ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵੀ ਲਕੜੀ ਵਰਗਾ ਹੈ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕੋਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਿਆਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਮਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੁਸੀਂ ਛੱਡ ਆਏ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਸਾਡੀ ਅਣਗ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ, ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਕਰਤਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਸਾਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਤੇ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਵਿਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਰੂਰੀ ਤੱਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹਨ। ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਤੇ ਪਰਮ-ਤੱਤ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪਾ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, “ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ ‘ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਿਆਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ’ ਨਾਮਕ ਬਿਆਲਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਸਥਿਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਿਆਤ ਪੁੱਛੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਚਰਨ-ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਤੇ ਦੇਹ-ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਆਨੰਦ ਤੇ ਅੜਿੱਕਤ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ-ਮਈ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਰਮ-ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਮਾਰਗ ਸਮਝ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੰਧਕ ਤੇ ਕੌਰਵ ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਜੀ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ, “ਹੇ ਵੈਦਰਭੀ, ਹੇ ਭਦਰਾ, ਹੇ ਜਾਮਵਤੀ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਲਾ, ਹੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਹੇ ਕਾਲਿੰਦੀ, ਹੇ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਹੇ ਰੋਹਿਣੀ, ਹੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣਾ...