ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੌਲ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ, ਚਮੜੀ ਉਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਗਲੇ ਰੁੰਝ ਗਏ। ਇਸ ਮਿਲਣ-ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਮੁਸਕਰਾਈਆਂ, ਤੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਾਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਕਮ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਆਗਤ ਮਿਲਿਆ। ਸਭ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪ੍ਰਿਥਾ—ਕੁੰਤੀ—ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪਿਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਵਿਚ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸੱਜਣੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।” ਉਹ ਆਖਦੀ, “ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਮਾਪੇ—ਕਿਸਮਤ ਉਲਟ ਜਾਣ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮਾਤਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਇਹ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਖਿਲੌਨੇ ਹਨ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।” “ਅਸੀਂ ਸਭ ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਹੁਣ, ਭੈਣ, ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਆਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—ਇਹ ਸਭ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਕੁੰਤਿਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਮਹਾਨ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ੍ਸ਼, ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਦਰਾ ਤੇ ਕੇਕਯਾ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੂ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਬੋਜਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦ ਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨ, ਉਪਦੇਸ਼, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਲਕੜੀ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਣ, ਗੱਲ-ਬਾਤ, ਸਾਥ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤੇ—ਭਾਵੇਂ ਘਰ ਨਰਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੋਣ—ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨੰਦਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਐਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਕੰਸਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਰੋਹਿਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। “ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਨਿਭੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਭੁਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ? ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਦਾ ਮੁਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।” “ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਦੇਖਿਆ—ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਫ਼ਰਜ ਨਿਭਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।” ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਸਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਬਠਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਪਾਈ ਜੋ ਸਦਾ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਰਹੇ।” “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾਭੀ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਅਸਮਾਨਤਾ ਸਮਝੀ? ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ, ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਤੇ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਤਾਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਿ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਹਨ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੀਵ, ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਉੱਚਲੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਗੋਪੀਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਅਸਤੀਤਵ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ, “ਕੰਵਲੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਿਆਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ' ਵਾਲਾ ਚੈਪਟਰ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਮਹਾਨ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਗ੍ਰੰਥ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੱਕੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ-ਗਏ ਤੇ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਕਦੇ ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਹੀ ਸਰੀਰਕ ਭੁਲਾਵੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਬੰਧਨ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲਿਆ। ਯੋਗ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪਰਮਹੰਸਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੰਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮਾਇਆ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।