ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ, ਨੰਦਾ ਬਾਬਾ, ਹੋਰ ਗਵਾਲ-ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਫ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਬੋਲ ਰੁਕ ਗਏ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ ਅਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਮਿਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੁੰਕਮ ਲੱਗੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਹੰਝੂਆਂ ਚ ਭੀਜ ਗਈਆਂ। ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਛੋਟਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਆਪਸੀ ਸੁਆਲ-ਜਵਾਬ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ-ਬਾਤਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਕੁੰਤੀ (ਪ੍ਰਿਥਾ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ-ਭੈਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪਿਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਾਪੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਨਮੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।" ਇਸ 'ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਲਾ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸਭ ਕਂਸ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਖੇੜੇ ਹੋ ਗਏ ਸਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਭੈਣ, ਭਾਗ ਦੇ ਹੀ ਸਦਕਾ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਗਾਂਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰજય, ਵਿਦੁਰ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਮਹਾਨ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਕਾਸੀਪਤੀ, ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ੍ਯ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦ੍ਰ ਤੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਯੋਗ੍ਯ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਹੇ ਭੋਜ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੋ, ਜੋ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਬਚਨ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਕਰਕੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਛੁਹਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਖਾਂਦੇ, ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ—even ਜੇ ਘਰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ—ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੁ ਆਪ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਗਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਵੇਲੇ ਨੰਦਾ ਬਾਬਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ, ਕਂਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਘੜੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਉਹਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਣ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਰੋਹਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ (ਯਸ਼ੋਦਾ) ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲਾ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ, "ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਰਾਣੀ, ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕੌਣ ਭੁਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰਪਦ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।" "ਅਸੀਂ ਏਨਾ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਜੋ ਨੇਕ-ਦਿਲ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹੀ ਆਖਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ।" ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਕਿ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਲੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਦੇ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮੰਨ ਕੇ ਗਿਲਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵਿਛੋੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ, ਘਾਹ, ਰੂਈ, ਧੂੜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵਿਛੋੜਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤੀ ਭਾਗਵਾਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਘੜੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਦਿ, ਅੰਤ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਜੀਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਆਤਮਾ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਰਮ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵਿਸਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਖਦੀਆਂ, "ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਪ੍ਰਗਾੜ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ' ਨਾਮਕ ਬਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਭਾਗ ਦੂਜਾ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਥਿਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੰਜੀਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੁੱਲਣ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।