ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅਕਰੂਰ, ਵਸੁਦੇਵ, ਅਹੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜਣੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਸੁਚੰਦ੍ਰ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਾਰਣ ਆਦਿ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਸੈਨਾਪਤੀ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੱਜਣ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਝਲਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਮਨ-ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਉਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਤਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ।” ਫਿਰ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਭੋਜਨ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯ, ਸ਼ੀਨ, ਕੌਸ਼ਲ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੈਕੈ, ਮਦ੍ਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਤ ਅਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ, ਨੰਦ ਆਦਿ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਉਠੇ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰੁੱਕ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਜੋ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਜਤਾਈ। ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਵਾਦਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੁਆਗਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਚਾਰ ਪੁੱਛੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਸੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪਿਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵੁਧੂਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਗੱਲਬਾਤ ਰਾਹੀਂ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗਣੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਵਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਮਾਪੇ—ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਪਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਸ੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਮਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁੱਸ ਨਾ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਹਾਂ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਕੰਸ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰਾਂ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਸੀ। ਪਰ, ਭੈਣ, ਭਾਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।” ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਮੂਹ ਰਾਜੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤਿ ਆਨੰਦਤ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰजय, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ, ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲ੍ਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀਪਤੀ, ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼, ਮਿਥਿਲਾ ਨਰਪ, ਮਦ੍ਰ ਤੇ ਕੈਕੈ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ—ਸਭ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ: “ਹੇ ਭੋਜ ਰਾਜਾ! ਤੁਸੀਂ ਸਚਮੁਚ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਝਲਕ ਤਾੰ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।” “ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ, ਬਚਨ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਣ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਫਿਰ ਵੀ ਕਲਿਆਣ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ।” “ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਥ ਖਾ ਕੇ, ਇੱਕੋ ਪਰਿਵਾਰ ਹੋ ਕੇ—even ਜੇ ਘਰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਯਾਦਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਤੇ ਉਚਿਤ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਲੰਮੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਕੰਸ ਦੇ ਦੁਖ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਘੜੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪੈਰੀਂ ਪਏ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਰੋਹਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵੀ ਵ੍ਰਜ ਰਾਣੀ (ਯਸ਼ੋਦਾ) ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: “ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਰਾਣੀ! ਤੇਰੀ ਅਟੂਟ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕੌਣ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਸਿਰੀ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਰੇ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਮੁਲ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।” “ਇਹ ਤੱਕ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ, ਪੋਸ਼ ਕੇ, ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਿਭਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਆਖਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕੋਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਲਿਆ; ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।” “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਸਮਝ ਕੇ ਰੁੱਸ ਗਈਆਂ ਸੀ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵਿਛੋੜਦਾ ਹੈ।