ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਵਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਸਮੰਤਪੰਜਕ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਮੰਗਲਮਈ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਰਾਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਬਣ ਗਏ। ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਅਪਰਾਧ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਤੇ ਅਕਰੂਰਾ, ਵਸੁਦੇਵ, ਅਹੁਕ ਆਦਿ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਿਸ—ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬਾ, ਸੁਚੰਦ੍ਰਾ, ਸ਼ੁਕਾ, ਸਾਰਣ ਆਦਿ—ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਏ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਉਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਸੀ, ਵੀ; ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਦਿਵਯ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਤੇ ਦਿਵਯ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਲੋਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਈਆਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ; ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਨ੍ਹਾਇਆ। ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ: "ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਭਕਤੀ ਮਿਲੇ," ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਸਵੈ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਮ, ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬੈਠੇ; ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਤਸਯ, ਸ਼ੀਨ, ਕੌਸ਼ਲ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੈਕੇਯ, ਮਦ੍ਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਤ, ਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਿਰੋਧੀ, ਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿਤ੍ਰ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਆਏ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਏ; ਉਹ ਗਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਉਤੇ ਰੋਮਾਂਚ, ਗਲੇ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ। ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ, ਗਲ ਮਿਲੀਆਂ; ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਕੁਮ ਲਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਮਿਲਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਲਗ ਗਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਉੱਤਮ ਭਰਾਵੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼ੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਮਿਤ੍ਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਖਿਲੌਨੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਤੇ ਕਰਵਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਸਤਾਇਆ, ਅਸੀਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਭੈਣ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਚੁਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦ੍ਰ ਤੇ ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨ्यु, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ—ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹ ਸੌਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੰਗੀ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। "ਹੇ ਭੋਜ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਡਭਾਗੀ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਡਿਆਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਪਾਣੀ, ਬਚਨ, ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਛੀਨ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਰਨ-ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੂਹ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਸੰਗਤ, ਖੱਟ, ਆਸਨ, ਭੋਜਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਪਰਿਵਾਰ—ਭਾਵੇਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਦੀ ਪੰਥ ਤੇ ਹਨ—ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨੰਦਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੀਰਥ ਲਈ ਉਚਿਤ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਖਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਦੁਖ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬਚਨ ਨਿਕਲ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਗਵਤੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਰੋਹਿਨੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਗਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲ ਕਰੀ। "ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ? ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜ਼ ਮਿਲ ਕੇ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ।" "ਇਤਨਾ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ, ਪੋਸ਼ ਕੇ, ਰੱਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਲਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਮੁਕਤਿ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਸਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਕਰਦੀਆਂ; ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉਹ ਭਾਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਮੰਤਪੰਜਕ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਸਭ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਰਾਜੇ, ਗੋਪ, ਗੋਪੀਆਂ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਪਿਆਰ, ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇ ਭਕਤੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ।