ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਜੈਯ ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਭਿਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿੰਨਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਅਸੀ 'ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਕਥਾ' ਦੇ ਅਸੀ ਅਠੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਖੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਲੋਕ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਲ ਚਲੇ ਆਏ, ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਰਾਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਬਣ ਗਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਕਰਮ ਤੋਂ ਅਛੂਤੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਕਰੂਰ, ਵਸੁਦੇਵ, ਅਹੁਕ ਆਦਿ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ—ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਸੁਚੰਦਰ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ ਆਦਿ—ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਆਦਿ ਨੇਤਾ ਵੀ; ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੱਜਣ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਗੱਜਦੇ ਹੋਣ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਜਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹਾਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਥੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ," ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਆਪ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਛਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ; ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੇਖੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਤਸਯ, ਸ਼ੀਨ, ਕੌਸ਼ਲ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਂਬੋਜ, ਕੈਕੇਯ, ਮਦ੍ਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਤ ਅਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨੰਦ ਆਦਿ ਗੋਵਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲਲਾਇਤ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਮੜੀ ਉਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਲਾਂ ਰੁੱਦ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਗਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਿਆਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੁਆਗਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਚਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੰਬੰਧੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪਿਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼ੋ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸੁਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇ।" ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਾਪੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਪਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਤਦ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮਾਤਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਖਿਲੌਣ ਹਾਂ; ਇਹ ਜਗਤ ਤਾਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਅਸੀਂ ਸਭ, ਕংস ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਖਰ ਗਏ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਭੈਣ, ਮਾਤ੍ਰ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਯਦਵੰਸ਼ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਗਾਂਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਣੇ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਮਹਾਨ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲ੍ਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਕਾਸੀ ਨਰੇਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਉੱਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ, ਮਿਥਿਲਾ ਨਰੇਸ਼, ਮਦ੍ਰ ਤੇ ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਯਥਾਯੋਗ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸੱਜਣ) ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਭੋਜ ਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਵੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਸੌਭਾਗ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੂਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਸੋ ਕੇ, ਬੈਠ ਕੇ, ਖਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਬੰਧਨ ਰਾਹੀਂ—even ਜੇ ਘਰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਵੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਦਵੰਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਉਚਿਤ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਮਸ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਭੁਲਾ ਬੈਠੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਪਰਸਪਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਇਆ।