ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੁੱਟ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਅਕਾਲਪੁਰੀ ਵਿਰਾਸਤ, ਵਡਿਆਈਆਂ ਤੇ ਰਾਜ-ਸੰਪਤੀਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਲਾਲਚ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਚੇਤੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵਿਲਾਸਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਦੀ ਲਗਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਜੇਅਯ (ਭਗਵਾਨ) ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਕਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਰੋਸ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਅਠੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਹੈ, ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਉਤਮ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਕਰੂਰ, ਵਸੁਦੇਵ, ਅਹੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਏ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਵੇਂ ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਸੁਚੰਦ੍ਰਾ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ ਆਦਿਕ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜੋ ਸਿਰਮੌਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ; ਉਹ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਦੈਵੀ ਜੀਵ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਦੈਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ; ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਨ੍ਹਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ'; ਤੇ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਆਪ ਖਾਣ ਲੱਗੇ। ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਠੰਢੇ-ਛਾਂਵੇਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਸੀ ਉਥੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੇਖੇ ਜੋ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਤਸਿਆ, ਸ਼ੀਨ, ਕੌਸ਼ਲ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੈਕੇਯ, ਮਦ੍ਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਟ, ਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੇ ਵੈਰੀ, ਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰ, ਗਵਾਲ ਤੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਜੋ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਉਠੇ; ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਬੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ, ਰੋਮਾਂ-ਵਿੱਚ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਗਲੇ ਰੁੰਝ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਅਤਿਅੰਤ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਸੁੱਚੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਬੜਿਆ; ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਕੁਮ ਲੱਗੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਸੁਆਗਤ ਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੰਬੰਧੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਲਿਆ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖੋ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਪਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਾਪੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੰਧੂਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਨ-ਮਲਾਲ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਸੀਬ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਹਨ; ਜਗਤ ਭੀ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਕੰਸ ਨੇ ਇੰਨਾ ਪੀੜਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖਰ ਗਏ, ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਭੈਣ, ਕੇਵਲ ਭਾਗ ਮੱਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।" ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੰਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵੀਆਹੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰજય, ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ। ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਮਹਾਨ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਤੇ ਕਾਸੀ ਨਰੇਸ਼— ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਕਸ਼, ਮਿਥਿਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਦ੍ਰ ਤੇ ਕੈਕੇਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ— ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਯਥੋਚਿਤ ਸਨਮਾਨ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਹੇ ਭੋਜ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਭੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ-ਧੋਇਆਂ ਪਾਣੀ, ਬਚਨ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਾਭ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ-ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਕੋ ਬਿਸਤਰੇ, ਆਸਨ, ਭੋਜਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਰਾਹੀਂ—even ਜੇ ਘਰ ਨਰਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੋਣ—ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਨੰਦ ਨੇ, ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।" ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਨ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਚੰਬੜ ਲਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭੀਜ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ ਜੋ ਕੰਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਸੌਂਪਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।