ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਅਭਾਗਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਕੇਵਲ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਨਾਯਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੀ ਦਾਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਹੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਸੂਕੇ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਭਰ ਸੁਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਸਾਥ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ, ਜਿਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪਦ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਵੇਕਹੀਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਨ ਅਕਸਰ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਈ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਹਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧਿ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਭਗਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਵਤ-ਭਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਮੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਇਕਿਆਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਕਥਾ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਖੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਓਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਸੁਭਾਗਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਰਾਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਯੱਗ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਕਰੂਰ, ਵਸੁਦੇਵ, ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਸੁਚੰਦ੍ਰ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਾਰਣ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋਣ ਲਈ ਉਥੇ ਆਏ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਹੇ; ਉਹ ਚਿੱਤ੍ਰਤ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਆਪ ਭੀ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਥਾਵਾਂ ਹੇਠ, ਠੰਢੇ ਛਾਂਵੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਤਸਯ, ਸ਼ੀਨ, ਕੌਸ਼ਲ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰਿੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੈਕਯ, ਮਦਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਟ ਅਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰ, ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਪਏ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਗਲ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੇ, ਸੁਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ। ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ, ਗਲੇ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੁੰਕੁਮ ਲੱਗੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੁਆਗਤ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਪੁੱਛਦੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗੀ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖੋ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਮਾਪੇ—ਕੋਈ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਭਾਗ ਉਲਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਖਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਖਿਲੌਨੇ ਹਾਂ। ਜਗਤ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਸਭ ਕਮਸਾ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਭੈਣ, ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੰਧਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ— ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਮਹਾਨ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ— ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦਰ ਤੇ ਕੈਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ— ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਹ ਸੌੰਦਰਯਮਈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ: "ਹੇ ਭੋਜ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ, ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦ ਵੀ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਣਾਮ੍ਰਿਤ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।