ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਟੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲਸਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ ਯਕਪੁਛੇ ਵਾਲੇ ਪੰਖੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ, ਨਰਮ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਵੀ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜੜਾਊ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਅਮੁੱਲੀ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ, “ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਭਾਗੇ ਲਈ ਇਹ ਰੱਬੀ ਕਿਰਪਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਮਿਲੀ? ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਨਾਥ ਦੀ ਇਹ ਦੌਲਤ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਦਾਤਾ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਹੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਉਦਾਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦਾ ਮੁਖਿਆ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮੋਠ ਦੀਆਂ ਚਿਡ਼ਕੀਆਂ ਹੀ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਵੀ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਈਆਂ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਸਾਥ ਤੇ ਸੇਵਾ ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਰਹੇ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਚੰਭਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਵੇਕਹੀਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅਮੀਰਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਭਗਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਤਿ ਆਸਕਤੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰਿ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਦਿਖਣ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੇਵਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਰਾਜਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਭਾਗ, ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ 'ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ', ਦੇ ਅਠੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, 'ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਰੋਸ ਦੀ ਕਥਾ', ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਖੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਆਏ। ਰਾਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਕਰੂਰ, ਵਸੁਦੇਵ, ਅਹੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਸੁਚੰਦਰ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਾਰਣ ਆਏ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਮੁਖੀਆ ਸੀ, ਰੁਕਾਵਟ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਰੱਬੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਲੋਕ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰੱਬੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਧਨਵਾਨ, ਸੰਯਮਤ ਹੋ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਹਿਣੇ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, 'ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ।' ਫਿਰ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਰਮ ਛਾਂਵ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਹੇਠ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਮੁਤਾਬਕ ਬੈਠ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੇਖੇ ਜੋ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਤਸਯ, ਸ਼ੀਨ, ਕਉਸ਼ਲ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸਰੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੇਕਯ, ਮਦਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਤ, ਕੇਰਲ ਆਦਿਕ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ! ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰ, ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਰਹੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਗਲੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਗਈ—ਇਹੀ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ। ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਗਲੇ ਮਿਲੀਆਂ। ਆਪਣੇ ਗਲ ਲਾਲ ਕੁੰਕੁਮ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਛਾਤੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਤੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਸਭ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪੇ, ਭੈਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਲਿਆ। ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਆਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਾਪੇ ਵੀ, ਜਦ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਪਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਸ਼੍ਰੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਨਾ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਮਸਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ, ਭੈਣ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।” ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ, ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਬਿਕਾ ਪੁੱਤਰ (ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ), ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁੰਤੀ, ਸੰਜਯ, ਵਿਦੁਰ, ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ, ਕੁੰਤੀਭੋਜ, ਵਿਰਾਟ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਮਹਾਨ ਨਗਨਜਿਤ, ਪੁਰੁਜਿਤ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਲ੍ਯ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਦਮਘੋਸ਼, ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਦਰ ਤੇ ਕੇਕਯ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁ, ਸੁਸ਼ਰਮਾ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰਾਜੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ।