ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਰੌਣਕ ਉਸ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿਰਾਲੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਈਆਂ। ਉਹ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਵੇਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਦੁਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਨਰਮ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੁੱਤੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਜੀਆਂ, ਅਤੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦੇ ਪੱਖੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੋਫੇ, ਨਰਮ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕਦੇ ਛੱਤਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕੱਚ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਕੰਧ, ਵੱਡੀਆਂ ਪੰਨਾ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਉੱਪਰ ਜਵੇਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਜਗਮਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਵੇਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮਹਲ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਵਿਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਆਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਲਟ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਦੌਲਤ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਣਮੌਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਹੀ ਬੜਾ ਦਾਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮੂਠ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਹੀ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਕ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਦੇ ਸੰਗਤ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ।" ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਮੂੜ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ—ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅਨੇਕ ਸੁਖ-ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਅਟੁੱਟ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਹਰੀ, ਯੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਭਗਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, 'ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਲੋਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਆਏ, ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਬਣਾਏ, ਉਥੇ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਯੱਗ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਵਸੁਦੇਵ, ਅਹੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਲੋਕ, ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਮ्ब, ਸੁਚੰਦਰ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ ਆਦਿ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਆਦਿ ਨੇਤਾ ਵੀ; ਉਹ ਸਭ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਦਿਵਯ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮਨੁੱਖ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੈਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੰਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ; ਫਿਰ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ," ਅਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਛਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਿਆ, ਬੈਠ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਤਸਿਆ, ਸ਼ੀਨ, ਕੌਸ਼ਲਯ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਂਬੋਜ, ਕੈਕੇਯ, ਮਦਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਟ, ਕੇਰਲ ਆਦਿਕ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਵੈਰੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਤਰ, ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤਰਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ; ਉਹ ਗਲੇ ਮਿਲੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ, ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਗਲਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਸੁਖ ਪਾ ਗਏ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਗਲਾਵੱਛੀਆਂ ਪਾਈਆਂ; ਆਪਣੇ ਕੁੰਕੁਮ ਲਾਗੇ ਸੀਨੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ। ਫਿਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਛੋਟਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸੁਆਗਤ ਕਰਦੇ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਭੈਣਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਪੇ, ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਭਾਗੀ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਿਆਪਾ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੇ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਮਾਪੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਪਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮਾਤਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਖਿਡੌਣੇ ਹਨ; ਦੁਨੀਆ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਸਾਨੂੰ ਕੰਸ ਨੇ ਤਰਸਾਇਆ, ਅਸੀਂ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਹੁਣ, ਭੈਣ, ਸਿਰਫ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਾਜੇ, ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।