ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, "ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਇੱਕ ਨਿਮਾਣਾ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ-ਮਾਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਜੁਕ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਪੱਖੀ ਲੈ ਕੇ, ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭੀ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦਬਾਏ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਨਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼, ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਾਲ 'ਤੇ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।" ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਮਾਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਘਰ ਅਦਭੁਤ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਹਿਨਾਵਾਂ 'ਚ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਘਰ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਉਹਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਆਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਮਨ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੋਵੇ, ਜਦਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਵੇਂ-ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੇ ਫੇਂਨ ਵਰਗੀਆਂ ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੈਂਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸੋਫੇ, ਅਤੇ ਯਕ-ਪੂਛ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ ਵੀ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛੱਤਾਂ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਜਵੇਂ-ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾਰੀ-ਮੰਡਲੀ ਵੀ ਜਵੇਂ-ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾ ਬੇਹਿਸਾਬ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਮਾਣਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸਭ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਇਕ ਮੰਠਾ ਚਿੜਕਾ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।" ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰਾ ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਸਾਥ ਤੇ ਸੇਵਾ, ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦਭੁਤ ਦੌਲਤ ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਵੇਕਹੀਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੰਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਇਹ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਭਗਤ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਗਰੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਮੋਹ ਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਜਿੱਤਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਨੇਕ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ, 'ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਮਿਲੇ। ਰਾਮ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਬਣਾਏ। ਉੱਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਨੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਕਰੂਰ, ਵਸੁਦੇਵ, ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ—ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਸੁਚੰਦਰ, ਸ਼ੁਕ, ਸਾਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਭੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਜੋ ਮੁੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ। ਉਹ ਸਭ ਦਿਵ੍ਯ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੱਜਣ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਕੇ, "ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ," ਅਤੇ ਇਜਾਜਤ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਭੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਲਕੀਆਂ ਛਾਂਦਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੇਠਾਂ। ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਤਸ੍ਯ, ਸ਼ੀਨ, ਕੌਸ਼ਲ, ਵਿਦਰਭ, ਕੁਰੁ, ਸ੍ਰੰਜਯ, ਕਾਮਬੋਜ, ਕੈਕੇਯ, ਮਦ੍ਰ, ਕੁੰਤੀ, ਅਨਰਤ ਅਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਭਾਵਪੂਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਭਗਤ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਤੇ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਉੱਤਮਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।