ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਆਪਣੀ ਭਗਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੱਧੇ ਹੋਏ ਚਿਡ਼ੇ ਚਾਵਲ ਲੈ ਆਇਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਿਡ਼ੇ ਚਾਵਲ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੁਠੀ ਚਾਵਲ ਖਾਧੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਮੁਠੀ ਲੈਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਤ ਭਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ ਰਿਹਾ, ਖਾਦਾ, ਪੀਤਾ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਆਦਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਲਜਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ। ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਿੱਥੇ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ।" "ਮੈਂ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਮਲ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੁਕਤੀ, ਧਨ ਤੇ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਮਾਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਘਰ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਅਜੀਬ ਬਾਗਾਂ, ਬਹਾਰਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ-ਸਜੇ ਹੋਏ ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?" ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪੁਰਖ ਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਤੁਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨੌਕਰਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ, ਸੌਂਨੇ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਨਹਰੀਆਂ ਖਟੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਜੀਆਂ, ਤੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪੰਖੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਨਰਮ ਗੱਦੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਸਨ। ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੜੇ ਹੋਏ ਦੀਵੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ-ਮੁਕਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਇਹ ਸਭ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਭਾਗਾ ਸੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਯਾਦਵ ਦੀ ਦਾਤ ਹੈ।" "ਉਹ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਵਰਸ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੇਟੇ ਚਿਡ਼ੇ ਚਾਵਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਕਾਸ਼! ਜਨਮੋ ਜਨਮ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ, ਸਾਥ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚੰਭਿਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਧਨ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪਤਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਭਗਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਜੈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਜੀਤਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਧਾਮ, ਨੇਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਇਕਿਆਸੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਕਥਾ," ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਲੋਕ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਰਾਮ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਸੀ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਬਣ ਗਏ।