ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਤੋਹਫਾ ਲਿਆ ਹੈਂ? ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੋਠ ਦੀ ਚਿਉੜੀ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚਿਉੜੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁਜਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਭਗਤਵਤੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਉਹ ਚਿਉੜੀ, ਜੋ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਿਉੜੀ ਦੇ ਦਾਣੇ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮੁੱਠ ਚਿਉੜੀ ਖਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੂਜੀ ਮੁੱਠ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤਵਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਸੌਭਾਗ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਤ ਭਰ ਅਚੂਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਰਿਹਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਧਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਗਿਆ; ਪਰ ਵੱਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਪਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ। ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ? ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਮੈਨੂੰ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਠੰਢ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਮਲ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਦਾਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ, ਮੋਖ, ਧਨ ਜਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹੋਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਜੇ ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੀਵੇਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਹਵਾਈ ਮਹਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਘਰ ਅਦਭੁਤ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤਾਨਾਂ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ, ਕੁੰਭ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਪੋਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ-ਸੋਹਣੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਨ੍ਹਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?" ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਆ ਗਿਆ, ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਦੌੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਭਗਤਵਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਵਿਛੋਹ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸੱਜੇ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਜਾਂ, ਯਕ-ਪੁਛ ਦੇ ਪੱਖੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ, ਨਰਮ ਗੱਦੀਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਸਨ। ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪੰਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਨਾਰੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਅਲੌਕਿਕ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਭਾਗਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਵੀ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ ਵੇਖੇ, ਉਥੇ ਵਰਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਚਿਉੜੀ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਕਾਸ਼! ਮੇਰਾ ਦੋਸਤੀ, ਸਾਂਝ ਤੇ ਸੇਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮੋ ਜਨਮ ਰਹੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, "ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚੰਭਿਤ ਸੌਭਾਗ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਵੇਕਹੀਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਧਨੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪਤਨ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਭਗਤ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਜਮਾਨ, ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਜੈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਇਕਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।