ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਹੀ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਵਡਾ ਭਾਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ‘ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੀ ਕਥਾ’ ਨਾਮਕ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਤਿਆਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹਾਸਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਜਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਲਿਆ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਭਗਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਪਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਜਜਤ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥ ਭਰ ਭੁੰਨੀ ਹੋਈ ਚੌਲਾਂ ਹੀ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਭੀ ਸ਼ਰਮਾ ਗਿਆ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਪੁਜਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਪੁੜੀ ਉਠਾਈ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੋਸਤ! ਇਹ ਭੇਟ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਭਰ ਚੌਲ ਖਾਧੀ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਹੱਥ ਭਰ ਚੌਲ ਲੈਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤਣ ਹੈ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਤਮਾ! ਇਹ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਪੱਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਤ ਭਰ ਅਚੁਤ ਦੇ ਘਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਆਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਗਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲਜਜਤ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਤਸਲਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਗ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿੱਥੇ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਦਾ ਘਰ ਹੈ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆਲਿੰਗਨ ਪਾਇਆ। ਮੈਂ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਮੇਰਾ ਦਿਲੀ ਦੋਸਤ ਮੈਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।" "ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮੇਰੀ ਪੈਰੀਆਂ ਮਲਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਖ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਹੀ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਦਿਕ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਮਾਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਅਦਭੁਤ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤਲਾਵਾਂ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ-ਸੋਹਣੇ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਹਿਰਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਦਾ ਘਰ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?" ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਨਰ-ਨਾਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਮਦ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਘਰੋਂ ਦੌੜੀ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਨਰਮ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਖੱਟਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੋਫੇ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਰੂਈ ਦੇ ਪੱਖੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮ੍ਰਿਦੂ ਗੱਦੀਆਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪੰਨਾ ਦੀਆਂ ਫਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਨਾਰੀ-ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਪੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਅਭਾਗੇ ਤੇ ਸਦਾ ਗਰੀਬ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਇਹ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਦੀ ਦਾਤ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਆਪ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ ਵਰ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦਿਲੋਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥ ਭਰ ਚੌਲ ਹੀ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ, ਸਾਥ ਤੇ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੰਪੱਤਾ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਵੇਕਹੀਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਪਤਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਭਗਤ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਸ ਪਾਸ ਸੰਪੱਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਿਅਸਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਿਆ।