ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਦੋਜਾ-ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੈਦਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂ।” ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਤਜਰਬਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਧਨਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ! ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਅਪੂਰੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋ।” ਉਸ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੈਦਿਕ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਸੀ ਹੋਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੀ ਕਥਾ' ਵਾਲਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਜੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਮੁਸਕਾਨ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ, ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ‘ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਤੋਹਫਾ ਲਿਆ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਭਗਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛੋਟੀ ਜੀ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸਦੇ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।’” “ਜੋ ਭੀ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।” ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੋਢੀ ਹੋਈ ਮੁਰਮੁਰਾ (ਭੁੰਨੇ ਚਾਵਲ) ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਪੋਟਲੀ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਭੇਟ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਜੋ ਆਪ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਾ ਪਿਛਲੇ ਵਾਰ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਥੈਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਮੁਰਮੁਰਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ?” ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਿੱਤਰ! ਇਹ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੁਰਮੁਰਾ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮੁਠੀ ਮੁਰਮੁਰਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਲੈਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ! ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਇਹ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਲਈ ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਾਧੂਆਂ ਮਿਲ ਜਾਣ।” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਰਾਤ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਆਦਰ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲੋਂ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਮਨ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਵਾਹ! ਮੈਂ ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇਖੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਹਾਂ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਲਿਆ।” “ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿੱਥੇ, ਜੋ ਸਮੁੱਚੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ।” “ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕਰਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੇਵ ਹੋਵਾਂ, ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ, ਮੁਕਤੀ, ਧਨ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੈ।” “ਜੇ ਇਹ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਮਾਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਗਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਹਚਹਾਂ, ਕਮਲ, ਨੀਲੋਫਰ ਅਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ-ਪੁਰੁਸ਼, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, “ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਥਾਂ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?” ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਆ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਲੋਚ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ, ਮਨ ਤੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਹੋਵੇ। ਵੋ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਰਗਾ। ਉੱਥੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਜੱਗ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਅਤੇ ਸੋਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਖਟੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗ, ਅਤੇ ਚੌਰੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ, ਨਰਮ ਗੱਦਿਆਂ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੜਦੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਅਭਾਗੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।” “ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਇੱਕ ਮੁਠੀ ਮੁਰਮੁਰਾ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਦਇਆ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਨ ਆਦਰ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦਾ ਗਿਆ।