ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਜੋਗ-ਵੈਰਾਗੀ, ਇਹ ਅਵਧੂਤ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਨ, ਅਪਮਾਨਿਤ ਤੇ ਨਿਮਾਣਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੇ ਅਖ਼ੀਰ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਪਰ ਇਹੀ ਅਵਧੂਤ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਘੱਟ ਆਂਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ—ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗਿ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਦ ਕਿ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚਲੇ ਮਿੱਠੇ ਯਾਦਾਂ ਭਰੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ। ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਗੁਰੁਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਚਿਤ ਘਰਵਾਲੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ-ਗਿਆਤਾ?" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਕਾਮਤਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਤਾਂ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੈਵੀ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਜਦ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ? ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਧਰਮਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਤੇ ਆਚਾਰਯ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਆਤਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤਪ ਜਾਂ ਸੈਅਮ ਨਾਲ ਉਨਾ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਲੱਕੜਾਂ ਚੁੱਕਣ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਸੀ? ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹਨੇਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਨਦੀ ਦਾ ਕੰਢਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਣ ਕਾਰਨ ਦਿਸਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਉਥੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ। ਨਾਂ ਦਿਸ਼ਾ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਨਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ—ਅਸੀਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।" "ਸਵੇਰੇ, ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਸਾਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਹਾਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਓ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'" "'ਅਸਲ ਚੇਲੇ ਤਾਂ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਆਪਾ ਨਿਓਛਾਵਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈਆਂ ਅਨੁਭਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਧਨਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਘਾਟ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੀ ਵੇਦਕ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਰਹਿਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ, 'ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਭਰਪੂਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀਯੋਗ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਲਿਆ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤੋਹਫਾ ਵੀ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਦੇਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਾਫ-ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਦਾ ਉਹ ਤੋਹਫਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਪਰ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਝਿਜਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਮੋਹਰੀ ਹੋਈ ਚਿੜ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਮੋਟੀਆਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਲਜਾ ਗਿਆ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਪਰ ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਭੇਦ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਬੰਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਭਗਤਵਤੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਧੀ ਚਿੜ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" "ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਤੋਹਫਾ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਚਿੜ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਕ ਮੋਟੀਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾਇਆ, ਦੂਜਾ ਵੀ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਖੀ, "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਸਭ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਰਾਤ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਦਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸੰਗਤ ਵੀ ਮਿਲੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਮੰਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਲਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਕੇ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਹਾਏ, ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।" "ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ, ਇਹ ਨਿਮਾਣਾ ਤੇ ਪਾਪੀ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਲਿਆ।" "ਮੈਂ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਹਵਾ ਕੀਤੀ।" "ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਦਬਾ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕ ਨਿਮਾਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਅਣਮੁੱਲੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਆਦਰ ਤੇ ਆਤਮ-ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾ ਗਿਆ।