ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਸਕਣ। ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਘੇਰੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੰਗਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੰਥ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਅਚੂਤ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਰਮਾਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵਾਂ ਜਣੇ—ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—ਉਹ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕੇਸਰ ਆਦਿ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਅਭਿਅੰਗ ਕੀਤਾ। ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲ ਰਹੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿਤਾ, ਗਾਂ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਧਾਈ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਖੁਦ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਨਸਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਵਾਲਾ ਪੱਖਾ ਝਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਖਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਕੇਸਰ-ਵਰਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਇਸ ਅਵਧੂਤ ਦੀ ਇੱਨੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਅਵਧੂਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਨ, ਤਿਆਗਿਆ ਅਤੇ ਨੀਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਦਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਚੇਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਇਆ, ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਵਿਆਹੀ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਭੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ? ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਚਾਰਯ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਲੋਕ ਅਸਲੀ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਮੰਨ ਕੇ, ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤਪ, ਜਾਂ ਸੈਯਮ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਲੈਣ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦੇ ਸੀ? ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਅਤੇ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲਾ ਤੂਫਾਨ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਦੀ ਦਾ ਕੰਢਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਥੱਲੇ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।" "ਸਵੇਰੇ, ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਸਾਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।" ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।" "ਇਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮੰਨਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਤਿਆਗੀ ਜਨਾਂ ਲਈ ਭਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਹਰੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤਿ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਨਿਗਾਹ ਹੀ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਆਸ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਲਿਆ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤੋਹਫਾ ਭੀ, ਜੇ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਗਤਿ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭੇਂਟ ਭੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।" "ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤ ਜੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭੀ ਮੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭੇਂਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੋਠਾ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਜਾ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਭੀ ਭੇਟ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਪਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰੋਂ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਠਾ ਚੌਲ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?