ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਨਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, “ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇ।” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਟ ਹੈ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ? ਕੁਝ ਦੇਣ ਲਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਲੈ ਚਲਾਂ।” ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਚਾਰ ਮੁਠੀਆਂ ਚਿੜਵਾ ਮੰਗ ਕੇ ਇਕ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਚਿੜਵਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ, “ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣਗੇ?” ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਘੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੰਗਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਅਚੁਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਲੌਕਿਕ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚੁਤ—ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ—ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੀ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਅੰਕਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਸਵਾਗਤ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਦੁਬਲਾ-ਪਤਲਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਅਵਧੂਤ, ਇਹ ਭਿਖਾਰੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੰਸਾਰਕ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਘਟੀਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਪੁੰਨ ਕਮਾਈ ਹੋਏਗੀ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਆਦਰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਜਿਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਦ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਆਇਆ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤੂੰ ਨਿਃਸਵਾਰਥ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿੱਖਦੇ ਸੀ? ਜਿਹੜਾ ਦੋ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਧਰਮਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਚਾਰਯਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਸੈਯਮ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਲਿਆਉਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ? ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੋ-ਜਨਮੇ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲਾ ਤੂਫਾਨ ਆ ਗਿਆ। ਤਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਨਦੀ ਦਾ ਕੰਢਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਦਿਸਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਥੇ, ਅਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੀਬਰ ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਗਏ; ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ, ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਸੰਦੀਪਨੀ ਸਾਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਏ, ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਿਆ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਤਨ-ਮਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਸਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਯਤਨ ਅਤੇ ਆਪਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣਾ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ-ਜਨਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ; ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਏਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਜਰਬਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਬਾਕੀ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਸ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿਚ “ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੀ ਕਥਾ” ਵਾਲਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਹਰਿ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਚਨ ਆਖੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ—ਅਜਿਹਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਧਰਮਾਤਮਿਆਂ ਦਾ ਲਕੜ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਭੇਟ ਲਿਆਇਆ ਹੈਂ? ਭਾਵੇਂ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਭੇਟ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੇਟ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਭੇਟ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਤੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਚਿੜਵਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਹਿਚਕਚਾ ਗਿਆ, ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਇਆ।