ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬੜਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।" ਉਹ ਪਤਨੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੇੜਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਬਹੁਤਾਂ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਗਾ।" ਉਹ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਬੋਜਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਵਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਨਾ ਚਾਹੀਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਰੁਕਦੇ? ਇਸ ਤਰਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਖਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਥਕ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਵਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਹੈ, ਭਲੀ ਮਾਤਾ? ਕੁਝ ਤਾਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚਾਰ ਮੋਟੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗੀਆਂ, ਇੱਕ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਮੋਟੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦਾ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ?" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਘੇਰੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਆੰਗਣ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਰੱਬੀ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਆ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਣੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੰਵਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਉਚਿਤ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰੂ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਮਲਿਆ। ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਤੇ ਲਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਭੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਵਾਗਤ ਦੇ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਦੋ-ਜਣੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਦੁਬਲੇ ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਨੂੰ ਯਕ-ਪੁੱਛੀ ਵਾਲੇ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਇਸ ਅਵਧੂਤ ਨੂੰ ਇਤਨਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਜਾਗੀ। "ਇਸ ਅਵਧੂਤ, ਇਸ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਜੇੜਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੀਹਣ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਮਾਣਾ ਹੈ?" ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਯੋਗ੍ਯ ਦਖਿਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਯੋਗ੍ਯ ਪਤਨੀ ਲਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ?" "ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ, ਤੂੰ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।" "ਕਈ ਲੋਕ, ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਯ ਸਵਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੜ੍ਹਦੇ ਸੀ? ਦੋ-ਜਣੇ, ਜੇੜਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਇਥੇ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਦੋ-ਜਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਤੇ ਆਚਾਰਯ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਪੂਜਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤਪ, ਜਾਂ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਇਤਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਚਾਰਯ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਲੱਕੜ ਲੈਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਜਾਂਦੇ ਸੀ?" "ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੋ-ਜਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੁੱਜ-ਗੁੰਜ ਵਾਲਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਗਿਆ।" "ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਨਦੀ ਦਾ ਕੰਢਾ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।" "ਉਥੇ, ਅਸੀਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਏ; ਅਸੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਜਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਭਟਕਦੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ।" "ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਸਾਡੇ ਆਚਾਰਯ ਸਾਂਦੀਪਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਸਾਡੇ ਵਿਅਕਤ ਹਾਲਾਤ ਦੇਖੇ।" "ਅਹਿ, ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਪਰ, ਆਪਣੀ ਸਹੂਲਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਏ।" "ਇਹੀ ਸੱਚੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਆਪਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ।" "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ-ਜਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ, ਤੇ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਵੈਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂ।" "ਇਸ ਤਰਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਅਨੁਭਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਸਦਾ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ?" "ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੈਦਿਕ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਨੰਦ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਅਸੀਠੀ ਅਧਿਆਇ 'ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੀ ਕਥਾ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਤਿਆਗੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਚਰਚਿਤ ਅਧਿਆਇ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰਾਂ, ਜਦ ਹਰੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਕਹੇ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ—ਅਜਿਹਾ ਤੱਕਣਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ।