ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ pavittar ਕਥਾਵਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ—ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਨਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਬੋਲੀ ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਹੱਥ ਅਸਲ ਹੱਥ ਹਨ ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਨ ਅਸਲ ਮਨ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਕੰਨ ਅਸਲ ਕੰਨ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ pavittar ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੱਥਾ ਹੀ ਮੱਥਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਗ ਹੀ ਅੰਗ ਹਨ ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਣੁਰਾਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਮਨੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਜ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਓਹੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ, ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਫੱਟੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਸਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਭਗਤ ਪਤਨੀ, ਮੁਰਝਾਇਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ— "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਲੱਖਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਉਹ ਜਰੂਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੁਖੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇਣਗੇ। ਉਹ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ, ਭੋਜਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਬਾਰੰਬਾਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਟ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੀ ਔਰਤ? ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਚਾਰ ਮੋਠੀਆਂ ਚਿਉੜੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗੀਆਂ, ਇਕ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਚਿਉੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਗਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲੇ?" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਬਾੜੀਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੰਗਣੇ ਲੰਘ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਅਚੂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਅਚੂਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਦੀ ਖੱਟ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ ਤੁਰ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ ਤੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਹ ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਪਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਇਕ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। ਮਾਤਾ ਲੱਖਮੀ ਨੇ ਆਪ, ਉਹ ਦੋਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ), ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਰੀ ਦੀ ਪੱਖ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਜਾਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਇਹ ਅਵਧੂਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਿਰਧਨ ਤੇ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਭੂ ਇਸਦਾ ਇੰਨਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ?" ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੇ ਉਸ ਅਵਧੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਦ ਕਿ ਲੱਖਮੀ ਜੀ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਬੈਠੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮਿੱਤਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਵਿਆਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਕਈ ਲੋਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੈਵੀ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ? ਦੋਜਾ-ਜਨ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਆਦਿ ਹਨ, ਜੋ ਦੋਜਾ-ਜਨ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਤਨੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪੂਜਾ, ਪੂਤਰ, ਤਪ ਜਾਂ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਲਿਆਉਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ? ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਨਦੀ ਦਾ ਕੰਢਾ, ਜੋ ਥੱਲੇ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦਿਸਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਗਾਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਦਿਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਭਟਕਦੇ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ। ਸਵੇਰੇ, ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਜੀ ਸਾਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਏ, ਤੇ ਆਪਣਿਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਪਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹੀ ਸੱਚੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਆਪਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।