ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੀਪ, ਖੂਨ, ਮਲ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਤੂੰ ਭਾਰਤ-ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ ਬਾਰ੍ਹ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ-ਭਰੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇਕ ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਣਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਕੀਮਤ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ?" "ਉਹ ਬੋਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਹੱਥ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਸੱਚੇ ਬੋਲ, ਹੱਥ, ਮਨ ਅਤੇ ਕੰਨ ਹਨ।" "ਉਹ ਸਿਰ ਹੀ ਸਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਅੰਗ ਹੀ ਅੰਗ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੁਰਾਤਾ ਦੇ ਸਵਾਲ ਉੱਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉੱਤਰੀਆ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਵੈ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਸੀ।" "ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ, ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਫਟੇ ਹੋਏ।" "ਉਹ ਭਗਤ ਪਤਨੀ, ਪੀਲ ਪੈ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਕੰਪਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਆਈ ਅਤੇ ਕਹਿ ਉਠੀ—" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ, ਹੇ ਭਾਗਯਵਾਨ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਦੁਖੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ, ਜਰੂਰ ਵਧੇਰੇ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਹੁਣ ਡਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਬੋਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦਮ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੰਗੇ ਨਾ ਵੀ, ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦੇਵੇ?" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—'ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਚ ਭਜਨ ਸੁਣਣ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਹੈ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—'ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਟ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ? ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'" "ਪਤਨੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਚਾਰ ਮੋਟੀਆਂ ਚੁੜੀਆਂ ਮੰਗੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦਾ—'ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਾਂ?'" "ਉਹ ਤਿੰਨ ਘੇਰੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੰਗਣੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਅੰਧਕਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ।" "ਹਰੀ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਨੰਦ-ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।" "ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਨੰਦ-ਅਤਿ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ।" "ਫਿਰ, ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕੀਤੀ, ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਏ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਪੈਰ-ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ ਆਰਤੀ ਕੀਤੀ।" "ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਸੁਪਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਆਗਤ ਦੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।" "ਸ੍ਰੀ-ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੁਦ ਉਸ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਹੜਾ ਫਟੇ ਤੇ ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸਾਂ ਉਭਰੀਆਂ, ਦੀ ਯਕ-ਪੂਛ ਦੀ ਪੰਖੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਵਧੂਤ ਦੀ ਇੱਤੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।" "ਇਹ ਅਵਧੂਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇਤ, ਨਿਰਧਨ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਇੱਤੀ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਗਿਆ?" "ਜੋ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਦ ਸ੍ਰੀ-ਦੇਵੀ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।" "ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਚੁੱਕ-ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਲੈ ਲਈ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ-ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ?'" "'ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਖਾਸ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।'" "'ਕੁਝ ਲੋਕ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲੀ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਦੈਵੀ ਸਵਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'" "'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੀ? ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।'" "'ਉਹ ਇੱਥੇ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਦਿ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ।'" "'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰੀ, ਅਸਲ ਅਰਥ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'" "'ਮੈਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹਾਂ, ਸੇਵਾ-ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ, ਪੂਜਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤਪ ਜਾਂ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਇੰਨਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ।'" "'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਲੱਕੜੀ ਲੈਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ?'" "'ਜਦ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਤਿੱਖੀ ਆੰਧੀ ਚੱਲੀ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਡੀ।'" "'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਛਾ ਗਿਆ; ਨਦੀ ਦਾ ਨੀਵਾਂ ਕੰਢਾ, ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।'" "'ਉਥੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਵੱਜਿਆ, ਹਲਾਕ ਹੋ ਗਏ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।'" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਲਸਲੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਤਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸੰਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਗਟ ਹੋਈਆਂ।