ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਇਸ ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਹਿਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋੜਿਆ, “ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸੰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਰਾਮਾ, ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਬੋਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਰਹਿਣ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵੇਦਾਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਜੀਵਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਬ ਕੁਝ ਕਹੇ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੋਚੋ, ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਕਰਮ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂ।” ਸੰਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਲਵਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਉਤਸਵ ਤੇ ਆ ਕੇ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦਸ਼ਾਰਹ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਾਰੋ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੀਪ, ਲਹੂ, ਗੰਦ, ਪਿਸਾਬ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਹ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਾਹਾਨ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਸਿਵਾਏ ਉਸਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਕੁਲ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?” ਜੋ ਬੋਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਬੋਲ ਹਨ; ਜੋ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਹੱਥ ਹਨ; ਜੋ ਮਨ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਨ ਹੈ; ਜੋ ਕੰਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਕੰਨ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰ ਹੀ ਸਿਰ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਅੰਗ ਹੀ ਅੰਗ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਜਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੋਲੇ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਸੀ।” ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਕਾਂਹੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ—ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਫਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਭਗਤ ਪਤਨੀ, ਪੀਲੀਆਂ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਈ ਤੇ ਆਖਿਆ। “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿਤਰ ਨਹੀਂ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹਨ।” “ਹੇ ਭਾਗਵਤ, ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਜਾਓ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਰੂਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਤੇ ਦੁਖੀ ਨੂੰ, ਵਾਫਰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਗਾ।” “ਉਹ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਵਾਂਛੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਾ-ਵਾਂਛੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ?” ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਉੱਚੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ, ਦੇਖਣਾ ਹੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। “ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ? ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰੀਏ।” ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਚਾਰ ਮੁਠੀਆਂ ਚਿਉੜਾ ਮੰਗਿਆ, ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਿਉੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦਾ, “ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਸਕਾਂ?” ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਘੇਰੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ, ਅੰਧਕਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੁਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਅਚੁਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਠ ਕੇ, ਆ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਲਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਏ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ। ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਇਕ ਗਾਂ ਭੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸੁਆਗਤ ਦੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਸ੍ਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਖੁਦ, ਜਿਸਦੇ ਕਪੜੇ ਫਟੇ ਤੇ ਮੈਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਕਾਂਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਯਕ-ਪੂਛ ਵਾਲੀ ਪੰਖੀ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਇੱਤੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਅਵਧੂਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਪਿਆਰ ਆ ਗਿਆ। “ਕਿਹੜਾ ਨੇਕ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਅਵਧੂਤ, ਇਸ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਮਹਰੂਮ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਤ ਤੇ ਨਿਮਨ ਹੈ?” ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਜਦ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਤਾ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਦੋਨੋਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਢੁਕਵੀਂ ਪਤਨੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ?” ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਲੋਭ ਹੋ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਕਈ ਲੋਕ, ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਦੇ ਘਰ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ? ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਉਹ, ਇੱਥੇ, ਧਰਮ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆਂ ਦਾ ਆਦਿ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਚਾਰਯ ਹਾਂ।