ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ੀ! ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਸਨੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਹੇ ਯੋਗ ਕੇ ਮਾਹਰ! ਤੁਸੀਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਜੋ ਕੁਝ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਹਤਿਆ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਨਿਯਮ ਹੁਣ ਵੀ ਹੋਵੇ।" "ਉਸਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਰਹਿਣ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਤਮਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵੇਦ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਜੀਵਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਵਰੋ! ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਆਖੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੋਚੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਣਜਾਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਲਵਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਲਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਹੈ। ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਖਰਾਬ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਦਸ਼ਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ! ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੋ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੀਪ, ਖੂਨ, ਗੰਦਗੀ, ਪਿਸ਼ਾਬ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵਰਸਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ! ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਦੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕੰਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਹ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਸੁਣਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—ਸਿਵਾਏ ਉਸਦੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ?" "ਉਹੀ ਬੋਲੀ ਸੱਚੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ; ਉਹੀ ਹੱਥ ਸੱਚੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ; ਉਹੀ ਮਨ ਸੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰੇ; ਉਹੀ ਕੰਨ ਸੱਚੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ।" "ਉਹੀ ਮੱਥਾ ਸੱਚਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਵੇ; ਉਹੀ ਅੱਖਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ; ਉਹੀ ਅੰਗ ਸੱਚੇ ਹਨ ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਏ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਸੀ।" ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਭੀ, ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ—ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਫਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਭਗਤ ਪਤਨੀ, ਪੀਲੀ ਪਈ ਸੂਰਤ ਨਾਲ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹਨ।" "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਣ ਹੈ, ਕੋਲ ਜਾਓ। ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਇੱਕ ਦੁਖੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇਣਗੇ।" "ਉਹ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਆਪ ਨੂੰ ਭੀ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਭੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮਨਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕੀਤਾ। "ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੇਟ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੀ ਔਰਤ? ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੱਸ।" ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਚਾਰ ਮੁਠੀਆਂ ਚਿੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੌਲ ਮੰਗ ਕੇ, ਇਕ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਚੌਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਸੋਚਦਾ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਾਂ?" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿੰਨ ਗੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਆੰਗਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਚੂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਅਚੂਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ, ਆ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉੱਤਮ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੰਭਾਲਣ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਚੰਨਣ, ਅਗਰੂ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ ਅਲੰਕਾਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਪਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਭੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਵਾਗਤ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪ, ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਮੈਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਨਸਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦੀ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਪੰਖੇ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਦਰ ਮਿਲਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਇਹ ਅਵਧੂਤ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿਰਧਨ, ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ?" "ਇਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਧਿਆਪਕ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।" ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿੱਤਰ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬਿਤਾਏ ਹੋਏ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁਹਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਚਿਤ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ?