ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਕ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਥੂਡਕਾ, ਬਿੰਦੁਸਰਸ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉੱਠ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਤਿਕਾਰਤ ਸੀਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਸੁਤਾ ਵਰਨ ਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਉੱਠਿਆ, ਨਾ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ — ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ — ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਵਿਦਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਨੇਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ — ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਕਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਲਗਾ ਰੋਣ, "ਹੇ ਸਨਕਰਸ਼ਣ, ਤੁਸੀਂ ਅਣਚਾਹੀ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ!" ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੀਟ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਜੇ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ — ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਨਹੀਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਇਸ ਮਰਨ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਹਿਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ।" "ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵਚਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਮਰਨ — ਸਾਡੀ ਸੱਚਾਈ ਬਣੀ ਰਹੇ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵਚਨ ਦਾ ਵਕਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਨ, ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ।" "ਤੁਾਡੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੋਚੋ, ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਣਜਾਣੀ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਲਵਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਲਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਦਸ਼ਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੂੰ ਮਾਰੋ — ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੀਪ, ਖੂਨ, ਗੰਦਗੀ, ਪੇਸ਼ਾਬ, ਸ਼ਰਾਬ, ਅਤੇ ਮਾਸ ਵਰਗਾ ਸਬ ਕੁਝ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਲ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਹ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕਾਰਜ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੁਟ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ!" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਣਨਾ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ — ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਅਸਲ ਮਹੱਤਤਾ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ।" "ਉਹ ਬੋਲੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੱਥ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਮਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਨ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ — ਇਹੀ ਸਚੀ ਬੋਲੀ, ਹੱਥ, ਮਨ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਹਨ।" "ਉਹ ਮੱਥਾ ਹੀ ਸਚਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਅਸਲ ਹਨ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਅੰਗ ਹੀ ਅਸਲ ਹਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤਾ ਦੇ ਸਵਾਲ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਵਿਦਵਾਨ, ਇੰਦਰੀ-ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਸੀ।" "ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ — ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਫਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।" "ਉਹ ਭਗਤ ਪਤਨੀ, ਪੀਲੇ ਚਿਹਰੇ, ਕੰਪਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ:" 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਭਗਵਾਨ — ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ — ਤੁਹਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਉੱਚ ਪਦ ਵਾਲੇ ਹਨ।' 'ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਭਾਗਵਤ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਰੂਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਦੁਖੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਗਾ।' 'ਉਹ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਦਮ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਗਤ-ਗੁਰੂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ — ਚਾਹੇ ਨਾ ਮੰਗੇ ਹੋਣ — ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ?' 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਰਮ-ਨਰਮ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਉੱਚ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਦੇਖਣੀ ਹੈ।"' 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। "ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਟ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ? ਕੁਝ ਦੇਣ ਲਈ ਹੋਵੇ।"' 'ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਮੋਠੀਆਂ ਚਿਉੜ ਦੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੇ, ਇੱਕ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।' 'ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦਾ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"' 'ਉਹ ਤਿੰਨ ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਆੰਗਣਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਚਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਸਨ।' 'ਉਹ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਵਿਆ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।' 'ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ, ਆ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਤਰਾ, ਧਰਮ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸੰਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਨੁਗਾਮੀਆਂ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।