ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੱਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਜੀ-ਸਵਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੂ ਜਾਂ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਜੀ ਨੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥੂਦਕ, ਬਿੰਦੁਸਰਸ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਜਿਹੜੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਆਸਨ 'ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਣ 'ਤੇ ਨਾ ਉੱਠੇ, ਨਾ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ (ਰਾਮ) ਜੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਨੀਚ ਜਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਇਸ ਮੰਦਬੁਧਿ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ, ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਅਣਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਅਣਵਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਵਿਦਵਾਨ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਆਸ ਰਹਿਤ ਅਭਿਨੇਤਾ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸੀ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਧਰਮ ਦੀ ਆੜ ਲੈ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਮੰਦਬੁਧਿ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਕਣੀ ਨਾਲ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋਕੇ, ਚੀਕ ਉਠੇ, "ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੁਚਿਤ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ!" "ਹੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਸਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਥਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਕਰ ਲਈ, ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਇਹ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਯਥੋਚਿਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੋ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਰਨ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਸੀ, ਉਹੀ ਫਿਰ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸਾਡੀ ਮੰਗ, ਸਭ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਵੇਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵਿਆਖਿਆਨਕਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ।" "ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੋਚੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਣਜਾਣੀ ਕਰਤੂਤ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਲਵਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਲਾ ਨਾਮਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ, ਹਰ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਦਸ਼ਾਰਹ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੋ, ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੀਪ, ਖੂਨ, ਮਲ, ਪੇਸ਼ਾਬ, ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਮਾਸ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਨਿਸ਼ਚਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੰਖ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਸੁਣਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—ਸਿਵਾਏ ਉਹਦੇ ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੇ?" "ਉਹੀ ਬੋਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਹੱਥ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਮਨ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਕੰਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਅਸਲ ਬੋਲ, ਹੱਥ, ਮਨ ਤੇ ਕੰਨ ਹਨ।" "ਉਹੀ ਸਿਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹੀ ਅੰਗ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿ਷ਨੁਰਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿੱਤ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਥਾ ਆਰੰਭੀ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਇੰਦ੍ਰਿਯ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਵੈ-ਸਯਮਿਤ ਸੀ।" "ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ ਹੋਈ, ਫੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।" "ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਭਗਤ ਪਤਨੀ, ਪੀਲੀਆਂ ਪਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—" 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ-ਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।' 'ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਜੋ ਧਰਮੀ ਜਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਰੂਰ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੈਂ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ।' 'ਉਹ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਜਿਹੜਾ ਭਗਤ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਮੰਗੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਕੀ, ਨਾ ਮੰਗੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ?' 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—'ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।' 'ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਟ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ? ਕੁਝ ਦੇਣ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"' 'ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਚਾਰੇ ਮੁੱਠ ਚਿਉੜਾ ਮੰਗ ਕੇ, ਇਕ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।