ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਸੌਭ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਕਰਤਬ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਾਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦੇ ਜਾਂ ਹਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਨਵਰ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥੂਦਕ, ਬਿੰਦੁਸਰ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਵਿਖੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨਾਮਕ ਸੁਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਸੁਤਾ ਨਾ ਤਾਂ ਉਠਿਆ, ਨਾ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ; ਬਾਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਧਵ—ਬਲਰਾਮ ਜੀ—ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਰੱਖਿਅਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਸਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੁਸਟ ਮਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।" ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਸਨ, ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣ ਤੇ ਅਪਰਹਿਜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਆਸ ਰਹਿਤ ਨਾਟਕਕਾਰ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁਸਟ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁਕਾਰ ਉਠੇ, "ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ! ਤੁਸੀਂ ਅਨੁਚਿਤ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ! ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਸੀਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣਾ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਕਰ ਲਈ। ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਪਹਿਲੇ ਯੁੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਜਗੀ—ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਤਰ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ, ਸਭ ਸੱਚ ਹੋਣ।" ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵੈਦ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਅਸਲ 'ਆਤਮਾ' ਦਾ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵਚਨਵਾਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਮਿਲਣ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਥੇ ਬਲਵਲਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਲਵਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਹਰ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆ ਕੇ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਦਸ਼ਾਰਹ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੁਸਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੋ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੀਪ, ਲਹੂ, ਗੋਬਰ, ਪੇਸ਼ਾਬ, ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਮਾਸ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵਡਿਆ ਪੁਰਖੋ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਦੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਭਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਹੜੀ ਬੋਲੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਬੋਲੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਹੱਥ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਨ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕੰਨ ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਕੰਨ ਹਨ।" "ਜਿਹੜਾ ਮੱਥਾ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮੱਥਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਅੱਖਾਂ ਹਨ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਲੱਤਾਂ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵਡਭਾਗੀ ਬਦਰਾਯਣਪੁਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਉਸੀ ਉੱਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਉਸ ਵਾਂਗ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਫੱਟੇ-ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।" ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਭਗਤਿ-ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ, ਮੂੰਹ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਦੁਖੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੀ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹਨ? ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਆਦਿਪਤੀ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ; ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਰੂਰ ਧਨ ਦੇਣਗੇ। ਉਹ ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਖੇ ਭੋਜਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤਾਂ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦਾਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਵਾਸਤਵਿਕ ਲਾਭ ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।