ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਨਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਨੀਵੇਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਯੋਧੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕਰੂਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਜਰ ਵਰਗੀ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਿਣ ਉਤਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਤੀਖਣਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੁਭਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਚੁਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਗਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ ਅਡਿੱਲ ਰਹੇ, ਆਪਣੀ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਆਪਣੇ ਵਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੱਖਮ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਜੋਤੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚ ਵਿੱਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵਧੇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਰ ਵਰਗੇ ਤੀਖੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਤੇ ਕੰਨ-ਬਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਸੌਭ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜਿਹੜੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਯ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਉਪਲਬਧੀ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸ਼ਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰਮ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਪਸ਼ੁ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਜਿੱਤਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਉਪਲੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥੂਦਕ, ਬਿੰਦੁਸਰਸ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਲੰਮੇ ਯਜ্ঞ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਰਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਠ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚੇਲੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੂਤ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਠਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਨੀਚ ਜਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਸਟ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪਰਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਬਹੁਤ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ, ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਅਣਸ਼ਾਸਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਅਣਸੰਯਮਤ ਹੈ, ਤੇ ਖ਼ਾਲੀ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਆਸ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਅਭਿਨੇਤਾ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਧਰਮ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਸੰਘਾਰੇ ਜਾਣ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਸਟ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਏ, ਪਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰੇ, "ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੁਚਿਤ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ!" "ਹੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਸਥਾਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਯਜ्ञ ਸਮੇਂ ਲਈ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਇਹ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਜੋ ਵੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਤਿਆ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹੀ ਨਿਯਮ ਹੁਣ ਵੀ ਹੋਵੇ।" "ਉਸਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਸਾਡੀ ਪੱਖੋਂ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵੈਦ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਤਮਾ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵਿਆਖਿਆਨਕ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ।" "ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਰ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਣਜਾਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਲਵਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਵਲਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਯਜ्ञ ਸਮੇਂ ਆ ਕੇ ਸਾਡਾ ਯਜ्ञ ਖਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਸ ਦੁਸਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੋ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੀਪ, ਖੂਨ, ਗੋਬਰ, ਪੇਸ਼ਾਬ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਮਾਸ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾਪੂਰਨ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੰਖ ਹੈ।