ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਲਵਾ ਗਿਰ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸੌਭਾ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਫਲੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਦਾ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਸ਼ਲਵ ਵਧ' ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦੇ ਵਧ ਅਤੇ ਸੁਤ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦੀ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਗਲ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਸ਼ਲਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰਮ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਇਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਦਿੱਖਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਪਕੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤਟ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕਾਰੂਸ਼ ਨੇ ਗਦਾ ਉਚੱਕੀ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਕਿ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਿ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਸਖਤ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਉਕਸਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਚੁਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਿਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਦਾ ਕੌਮੋਦਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਵੱਜ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਕੇਸ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤਦ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ, ਇਕ ਅਤਿ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਜੋਤਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ—ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਭਰਾ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਕ੍ਰ (ਜਿਸ ਦੀ ਧਾਰ ਕਮਾਨੀ ਵਰਗੀ ਤੀਖੀ ਸੀ) ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ਲਵ, ਸੌਭਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਯ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਗਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਉਪਲੱਖ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਲਟ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂਡਕਾ, ਬਿੰਦੁਸਰ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰਾ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵਿਖੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਤਟਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਅਸੀਨ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਜਦ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੁਤ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨਾ ਤਾਂ ਉੱਠੇ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਜੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ—ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ—ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਨਸਕਤਾ ਵਾਲਾ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਪੰਡਿਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਆਸ ਰਹਿਤ ਨਟ ਦਾ ਅਭਿਨਯ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਖੀ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ! ਤੁਸੀਂ ਅਨੁਚਿਤ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ!" "ਹੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ! ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਸੀਨ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਇਸ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਕਲੰਤਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਅਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ! ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ।" "ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਰਤੱਬ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਜੋ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਨਿਯਮਿਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹੀ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਮ! ਤੁਹਾਡਾ ਬਚਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੌਤ, ਇਹ ਸਭ ਸੱਚ ਹੋਣ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਤਮਾ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵਿਆਖਿਆਨਕ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਆਖੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੋਚੋ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਣਜਾਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ੍ਯ ਬਲਵਲ, ਇਲਵਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦਾ ਹੈ।