ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਵਚ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮੌਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸੋਭਾ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਚਕਨাচੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਹੇਠਾਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਉਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲਵ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਕ੍ਰ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੌਰ ਸੀ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਸ਼ਾਲਵ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ਼ਾਲਵ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸੱਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਤੇ ਵਿਦੂਰਥ ਦੇ ਵਧ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੁਤ ਦਾ ਬਲਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸਿਰ ਉਤਾਰਣ ਨਾਲ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਆਦਿ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਲੌਕਿਕ ਮਿਤਰਤਾ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਸਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਰੂਸ਼, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਨੂੰ, ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਿਣ ਚੁਕਾਂਗਾ, ਮਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ, ਵੈਰੀ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਗਦਾ ਕੌਮੋਦਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਵਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਜੋਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਦਾ ਭਰਾ ਵਿਦੂਰਥ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੌਰ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਲਵ, ਸੋਭਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਵੈਰੀ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੀਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਥੂਦਕ, ਬਿੰਦੁਸਰਸ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਭਾਰਤ, ਉਹ ਨੈਮਿਸ਼ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੰਬੇ ਯਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਯਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉੱਠ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੂਤ ਨਾਂ ਤਾਂ ਉੱਠਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਆਸ ਰਹਿਤ ਨਟ ਦੀ ਕਲਾ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਏ, ਪਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਤੀਖੀ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ, "ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ! ਤੁਸੀਂ ਅਣਚਾਹਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੀਟ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਯਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" "ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਹੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ! ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਵੀ ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ।" "ਜੇਕਰ ਇਹ ਕੰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਜੋ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਸ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹੀ ਨਿਯਮ ਹੁਣ ਵੀ ਹੋਵੇ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।