ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਚਿੰਤਾ, ਮੋਹ, ਮਮਤਾ ਜਾਂ ਡਰ ਵਰਗੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਗਿਆਨਤਾ, ਪੂਰਨ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਨਾਦਿ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਭਟਕਾਵਾ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸਦੀ ਵੀਰਤਾ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਚਾਵੀ ਢਾਲਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਮੋੜੇ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੌਭਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੌਭਾ ਹੱਥੋਂ ਪੀਸ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਲਵ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਤਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਵੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲੀ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਏ। ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ਼ਾਲਵ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅੱਠਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਵਧ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਸੂਤ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਲੌਕਿਕ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਾਅ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੀ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਗਦਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤਟ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਰੂਸ਼, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਮਾਮਾ ਹੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖ਼ਤ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੇ ਭੇਸ 'ਚ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਥੌੜੇ ਵਾਂਗ ਚੁਭਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ 'ਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਵਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਕੇ ਉਹ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਜੋਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਧਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਾਰ ਕਮੀਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਲਵ, ਸੌਭਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਂਨਾਗਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਜੈ-ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ; ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ-ਸਮਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੌਰਵਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਤਟਸਥ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਿਥੂਡਕ, ਬਿੰਦੁਸਰ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਤੱਕ ਗਿਆ। ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਠੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚੇਲੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੂਤ ਨਾ ਉੱਠਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਨਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਗੋਂ ਬੈਠਾ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। "ਇਹ ਨੀਚ ਜਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਨਸਕਤਾ ਵਾਲਾ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" "ਇਹ, ਭਾਵੇਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਕਈ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਵਿਦਵਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਭਿਆਸ ਨਾ ਕੀਤਾ ਨਾਟਕਕਾਰ।" "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਸੀ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਤੀਖੀ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਕਾਰ ਉਠੇ: "ਹੇ ਸੰਗਰਸ਼ਣ, ਤੁਸੀਂ ਅਣਚਾਹੀ ਗਲਤ ਕਰਤੀ!" "ਹੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਸਨ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਇਸ ਯਜਨ ਸਮੇਂ ਥਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ ਦੀ ਵਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।" "ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਹੇ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਂ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ।" "ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇ, ਜੋ ਵੀ ਉਚਿਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ।