ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਲਵਾ ਨੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਤੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਸੋਭਾ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਸਵਭਾਵਕ ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਲਵਾ ਵਲੋਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਬਣਾਈ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਮਾਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਨਾ ਦੂਤ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਿਰ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਉੱਤੇ ਖੜਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਕਈ ਰਿਸ਼ੀ ਏਸ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦੁੱਖ, ਮੋਹ, ਮਮਤਾ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਕਿਵੇਂ ਘਟ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਸੇਵਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨਾਦਿ ਮੋਹ ਦੀ ਜਕੜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਲਵਾ ਨੇ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕਵਚ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸੋਭਾ ਕਿਲਾ ਵੀ ਚੱਕਣ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਤ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਹੱਥੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸਾਲਵਾ ਨੇ ਕਿਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਖੜਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਸਾਲਵਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਲਵਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਰਿ ਨੇ ਉਸੀ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਓਸ ਮਾਇਆਵੀ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿਰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ “ਹਾਏ!” ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਪੀ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੂਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਇਥੇ ਦਸਵੀਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਦਾ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, “ਸਾਲਵਾ ਵਧ”, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਅਠੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥ ਦਾ ਵਧ, ਅਤੇ ਸੁਤ ਦਾ ਬਲਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰ ਉਡਾਉਣਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਸਾਲਵਾ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਆਦਿਕ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੀ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦਿਸਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਰੂਸ਼, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗਦਾ ਉਠਾ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤ੍ਰ ਤੇ ਸਹਾਈ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਿਣ ਚੁਕਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੇ ਚੋਟ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਚੁਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੈ। ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਲਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਲਟ, ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ, ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਜੋਤ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵਿਦੂਰਥ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਾਲਵਾ, ਸੋਭਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਅਸਹਿਣਯ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਅਪਸਰਾ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ ਆਦਿਕ, ਸਭ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ੋਭਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਮੰਗਲਮਈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਜਾਂ ਹਾਰਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਸ਼ੂ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਜਦ ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿਣ ਲਈ ਰਵਾਨਗੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰੋਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੰਢੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੱਥੂਦਕ, ਬਿੰਦੁਸਰ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ। ਜਦ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਨਾ ਉਠਿਆ, ਨਾ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਨਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਪਰ ਬੈਠਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਮਨ ਅਣਸੰਯਮੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਭਿਆਸ ਨਾ ਕੀਤਾ ਨਟ।” “ਦਰਅਸਲ, ਮੈਂ ਇਸੀ ਲਈ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਪਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।