ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਾਲਤ ਅਪਣਾਈ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਰਾਮਾ—ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤ ਰਹੇ—ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਵਰਗੇ ਨੀਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਬੋਲ ਹੀ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਓਸ ਵੇਲੇ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਲੈ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਮੂਰਖ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਲੰਭ ਦੇ ਕੇ, ਓਸ ਮੋਹ-ਕਲਪਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੌਭਾ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਵੱਲੋਂ ਰਚਿਆ ਮਾਇਆ ਜਾਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਚੇਤੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਤ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਰੀਰ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ। ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਜੇਹੀ ਅਵਿਧਿਆ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਮੋਹ, ਦੁਖ, ਡਰ ਜਾਂ ਪਿਆਰ—ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪਰਮ ਸਿਆਣਪ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਕਿੱਥੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਵੈ-ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਨਾਦਿ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਤਹਿਨ ਪ੍ਰਭੂਪਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮੌਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੌਭਾ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਵੀ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਸੌਭਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਪੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਧਾਰਣ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਕਲਿਆਣ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੇ ਮੋਹ-ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਮੌਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਜਦ ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਸੌਭਾ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਮਰੂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਆ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਸਤੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ "ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਵਧ" ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਠ੍ਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਤੇ ਵਿਦੂਰਥ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਅਤੇ ਸੁਤ ਦਾ ਬਲਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨਾ—ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲ੍ਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਰਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਰਮ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਕੇਵਲ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦਿੱਸਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਐਵੇਂ ਵਧੇ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਕਰੂਸ਼ਾ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਬੜੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਿਣ ਮੁਕਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਨ ਹਿਲੇ, ਨ ਡੋਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਗਈ, ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਵਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਕੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਜੋਤਿ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਦਾ ਭਰਾ ਵਿਦੂਰਥ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਵਧਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਾ ਧਾਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ, ਮੌਰ ਤੇ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਲ੍ਵ, ਸੌਭਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜੋ ਹੋਰਨਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣ ਯੋਧੇ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਨਾਗਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਭਗਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਸ਼ੁ-ਸਮਾਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂ ਹਾਰਿਆ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਉਪਲੱਖ ਲੈ ਕੇ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਥੂਡਕ, ਬਿੰਦੁਸਰ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵਿਖੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਠ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਰੋਮਹਰਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੁਤ ਉੱਠਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੱਥ ਜੋੜੇ, ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਮੌਤ ਯੋਗ ਹੈ।