ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਿਆ। ਸ਼ਲਵ ਕੰਬਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਗਦਾ ਦਾ ਵਾਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਲਵ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਅਚੂਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਲਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਾਂਧ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਸੁਣਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਅਪਣਾਈ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਾਮਾ—ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੇ—ਸ਼ਲਵ ਵਰਗੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਹੈ ਭਾਗ ਦਾ ਅਜੀਬ ਖੇਡ।" ਜਦ ਗੋਵਿੰਦਾ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਹੈ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੂਰਖ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਠੱਗ ਨੇ ਤਣਖਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਲਵ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜਾਦੂਈ ਭੁਲਾਵਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਦੂਤ ਦੇਖਿਆ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਰੀਰ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੌਭਾ 'ਤੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਦੁਖ, ਭੁਲਾਵਾ, ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਡਰ—ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ, ਅਦਿੱਘ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਨਮ-ਜਨਮਾਂਤ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਪਰਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਕਿਵੇਂ ਛੂ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ਲਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਕਵਚ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮਕੁਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸੌਭਾ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਚਕਨ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੌਭਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਲਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚੂਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਲਵ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਸਧਾਰਣ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸ਼ਲਵ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਕਾਰਪੂਰਨ ਸ਼ਲਵ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਸੌਭਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਮਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਵਾਰ ਲਈ ਆਗੇ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਸ਼ਲਵ ਦਾ ਵਧ" ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਤੇ ਵਿਦੁਰਾਥਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਤੇ ਸੂਤਾ ਦਾ ਬਲਰਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਿਰ ਵੱਢਣਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਲਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਆਦਿ ਦੀ ਵਿਕਾਰਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਤਿਅਧਿਕ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ। ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਫੜਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਾਰੂਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਾਮਾ ਹੋ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹੈ।" "ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਮਿਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਤਣਖਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਕੌਮੋਦਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਤੋੜ ਕੇ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਕੇਸ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਜੋਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਵਿਦੂਰਾਥਾ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਭਰਾ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵਧਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਲਵ, ਸੌਭਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਵੈਰੀ ਸਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਗਾਈ ਗਈ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੋਭਿਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭੁ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੁ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੁ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ, ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੁਣੀ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਯਾਤ੍ਰਾ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥੂਦਕਾ, ਬਿੰਦੁਸਰਸ, ਤ੍ਰਿਤਕੂਪ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੀ ਯਾਤ੍ਰਾ ਕੀਤੀ। ਯਮੁਨਾ ਤੇ ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਠੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।