ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ: "ਮੂੜ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ—ਮੇਰਾ ਸਾਲਾ—ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਪਹਰਨ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।" ਫਿਰ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, "ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣ ਚਲਾ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸੀ ਰਹਿਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੂੜ; ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਘਾਤ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਾਲਵ ਕੰਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਗਦਾ ਦੇ ਆਘਾਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆ ਕੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰੋਦਨ ਕਰ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਿਤਾ ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਅਪਣਾਈ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ: "ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਾਮਾ—ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਵ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।" ਗੋਵਿੰਦਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਹੂਬਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਰਿਹਾ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੂੜ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਣ ਕੇ, ਛਲਬਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਿਕਾਲੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਹੂਬਾ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਰਚਿਆ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਭ੍ਰਮ ਹੈ। ਯੁੱਧਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਨਾ ਦੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼; ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਹੂਬਾ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੁਖ, ਮੋਹ, ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਡਰ—ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਬੁਧਿ, ਘਟਣ-ਅਘਟਣ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮ-ਮੋਹ ਦੀ ਆਦੀ ਪਕੜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸੁਪਰੀਮ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰਮ ਕਿਵੇਂ ਛੇੜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਆਘਾਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਕਵਚ, ਧਨੁ, ਮੋੜ ਅਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹੂਬਾ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਆਘਾਤ ਨਾਲ, ਸਾਹੂਬਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਕਨ-ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਾਲਵ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ 'ਹਾਏ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਪੀ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਹੂਬਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਲ ਵਲੋਂ ਦਮਰੂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਤੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਸ਼ਾਲਵ ਵਧ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਵਧ, ਅਤੇ ਸੂਤਾ ਦਾ ਬਲਰਾਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਤਮਿਕ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦਿਸਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਾਰੂਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸੌਭਾਗ, ਵੱਡਾ ਸੌਭਾਗ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂੜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲਿਆਂਗਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੁਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ। ਯੁੱਧਭੂਮੀ 'ਤੇ ਗਦਾ ਦਾ ਆਘਾਤ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਕੌਮੋਦਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਘਾਤ ਕੀਤਾ। ਗਦਾ ਦੇ ਆਘਾਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪੈਰ ਫੈਲ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਅਚੰਭੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਵਿਦੂਰਥਾ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਾਰ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ—ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਡੇ ਸਮੇਤ—ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਲਵ, ਸਾਹੂਬਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿਣਯ ਵੈਰੀ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਸਾਏ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਨ-ਧਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ, ਪਸ਼ੂ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਜਿੱਤਿਆ, ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਮਿਲੀ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਉਪਰ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲੇ।