ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੌਭਾ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ, ਸ਼ਾਲਵਾ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੁਨੇਹਰੀ ਧੂਮकेतੂ ਵਾਂਗ ਜਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਸ਼ੌਰੀ—ਯਾਨੀ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵਾ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਡਦੀ ਸੌਭਾ ਨਗਰੀ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਲਵਾ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਣਯੋਗ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਮਚ ਗਈ। ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੂਰਖ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ—ਮੇਰਾ ਸਾਲਾ—ਸਭਾ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਪਹਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।" "ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਬੇਮੁਕਾਬਲਗੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ।" ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਬੜੀ-ਬੜੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੂੜ; ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਮੌਤ ਖੜੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਅਸਲ ਵਿਰੋਧੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿਚ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਾਲਵਾ ਕੰਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਰ ਗਦਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵਾ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਚੂਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਝੁਕਿਆ, ਰੋਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬਲਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਲਵਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਲ-ਭਰ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿੱਤ ਉਦਾਸ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਾਮਾ—ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੇ—ਉਹ ਸ਼ਾਲਵਾ, ਇਕ ਛੋਟਾ ਮਨੁੱਖ, ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਤਾਂ ਨਸੀਬ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।" ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਹੈ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੂਰਖ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੌਭਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਨੈਸਰਗਿਕ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਲਵਾ ਵਲੋਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਭੈਲਾਵਾ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਤ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦਿਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਸੌਭਾ 'ਤੇ, ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ। ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਦੁਖ, ਭ੍ਰਮ, ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਡਰ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਜੈਯ ਗਿਆਨ, ਅਟੱਲ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨਾਦੀ ਮੋਹ ਦੀ ਪਕੜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ Supreme ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਮ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸ਼ਾਲਵਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਕਵਚ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮਕੁਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਚਕਨाचੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੌਭਾ, ਉਸ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡਿੱਗ ਗਈ। ਸ਼ਾਲਵਾ ਨੇ ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਚੂਤਾ ਵਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਾਲਵਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਸਧਾਰਣ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਕਲਪਾਂਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਗਣ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਾਲਵਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੰਡਲ ਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਪੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਡੰਬ ਵਜਾਏ। ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ੍ਹੀ-ਸੱਤ੍ਹੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, "ਸ਼ਾਲਵਾ ਦਾ ਵਧ," ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ 'ਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਸੂਤਾ ਦਾ ਬਲਰਾਮ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਕੱਟਣਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵਾ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਆਦਿ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਤਮਿਕ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖੀ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਾਂਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਉਂਦਾ ਦਿਸਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੇਹਾ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਾਰੂਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਭਾਗ, ਵੱਡਾ ਭਾਗ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ—ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ—ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰੜੇ ਬੋਲ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਚੁਭਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਉਲਝਾਇਆ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਕੌਮੋਦਕੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ, ਬਾਂਹ ਤੇ ਲੱਤ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਚੰਭੇਜ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਵਿਦੂਰਥਾ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਾਰ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ—ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਡਲ ਸਮੇਤ—ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਲਵਾ, ਸੌਭਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ—ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਹਿ ਰਹੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਹਾਨ ਸਰਪਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਵਲੋਂ ਹੋਈ।