ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚਾਹੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਹਰ ਕੋਈ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਥੀ ਵੱਲ ਇਕ ਬੜਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਸੌਂ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀੱਧਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੌਭਾ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਲਟ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚੀਕ ਪਏ। ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਮੂਰਖ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ—ਮੇਰਾ ਸਾਲਾ—ਸਭਾ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਗਵਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਸਮੇਤ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਅਜਿਹੇ ਰਾਹੇ ਪਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਕੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।" ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਵੇਰਥ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ। ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ। ਅਸਲ ਵੀਰਤਾ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਦਾ ਦੀ ਟੱਕਰ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਲਵ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਆਦਮੀ ਅਚੁਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰੋਦਿਆਂ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ! ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ 'ਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿੱਤ ਉਦਾਸ ਤੇ ਕਰੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਅਜੇਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਵ ਵਰਗੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਫੜੇ ਗਏ? ਇਹ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦਾ ਅਜੀਬ ਖੇਡ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੱਸੂਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਮੂਰਖ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਠੱਗ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਕੱਢੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬੀਆਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਮੋਹ-ਝਾਂਸਾ (ਮੋਹ-ਮਾਇਆ) ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਤ ਦਿੱਸਿਆ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਿਰ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਅਖ਼ਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਗਿਆਨ, ਅਡੋਲਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੋਹ, ਭਰਮ ਜਾਂ ਡਰ—ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਵੀਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਾ-ਬੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਨਮੀ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰਮ ਨਹੀਂ ਵਿਆਪ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜਿਨਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮਕੁਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੌਭਾ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਪੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲਵ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੋਹ-ਝਾਂਸੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਚੀਕ ਉਠੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਸੌਭਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਡੰਤਵਕ੍ਰ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ "ਸ਼ਾਲਵ ਵਧ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਅਠੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜਿਸ ਵਿਚ ਡੰਤਵਕ੍ਰ ਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਸੂਤ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਆਦਿ ਦੇ ਅਣਚੰਗੇ ਕੰਮ—even after their death—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੀ।" ਫਿਰ ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਦਿੱਸਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ। ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਲਈ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਾਰੂਸ਼ਾ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।" "ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਕਠੋਰ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—even if he appears as a relative—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਕਸਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਵਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਕ ਅਤਿ ਸੁਖਮ ਤੇ ਅਚੰਭੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡੰਤਵਕ੍ਰ ਦਾ ਭਰਾ ਵਿਦੂਰਥਾ, ਉਸਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧਦਾ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ—ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸਮੇਤ—ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।