ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਰਥੀਏ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਸ਼ਲਵਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਲਦੀ ਲੈ ਚੱਲ; ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ।” ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਦਰੂਕਾ ਨੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ਲਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਰਛੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਪਰ ਸ਼ੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਲਵਾ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ, ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਲਵਾ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਮੂਰਖ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ—ਮੇਰਾ ਸਾਲਾ—ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅ攀ੀ ਗਈ, ਤੇਰੇ ਅਣਸਾਵਧਾਨੀ ਕਾਰਨ। ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਟੀ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੂੰ ਅਪਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਅਵਰਤਨ-ਰਾਹ ਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਵੇਰੇ, ਤੇਰੀ ਬੇਸੁਧ ਬੜਾਈ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਅਸਲ ਵੀਰਤਾ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਬੋਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।” ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਲਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਸ਼ਲਵਾ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਗਦਾ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਸ਼ਲਵਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਚੂਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵੱਲੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਾਹੁਬਲੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਲਵਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ縛 ਕੇ, ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਅਪਣੀ, ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ, “ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਸ਼ਲਵਾ ਵਾਂਗ ਛੋਟੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਭਾਗ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ।” ਗੋਵਿੰਦ ਜਦੋਂ ਐਸਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਇਆ, ਅਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਐਸਾ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਲੋ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੂਰਖ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਣ ਕੇ, ਠੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਲੈ ਕੇ, ਸੌਭਾ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਮਮਤਾ ਵਿੱਚ ਗਿਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਲਵਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਰਚੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਕੇ, ਆਚੂਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਨਾਂ ਦੂਤ ਹੈ, ਨਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਿਰ। ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ, ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਐਸਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਦੁਖ, ਮਮਤਾ ਜਾਂ ਡਰ, ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਪ੍ਰਭਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਆਦਿ-ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਪਕੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਪਰਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ? ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ਲਵਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਵਚ, ਧਨੁਸ਼, ਮੋਹਰ, ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੌਭਾ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਲਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਆਚੂਤ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਲਵਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਲਵਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸ਼ਲਵਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਮੋਹਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਵੱਜ ਕੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ “ਹਾਏ!” ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਪੀ ਡਿੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਦਲਾਂ ਨੇ ਤਬਲੇ ਵਜਾਏ। ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, “ਸ਼ਲਵਾ ਦਾ ਵਧ”, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਠੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਵਧ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਸੂਤ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਲਵਾ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪਾਪਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਦਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤਟ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਦਾ ਚੁਕ ਕੇ, ਕਾਰੂਸ਼ਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾ ਲੈਵਾਂਗਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ-ਰੂਪ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੁਭਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਤਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ। ਭਾਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਕੌਮੋਦਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਿਆ; ਆਪਣੇ ਵਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਜੀਵ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਿਦੂਰਥਾ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਆ ਵੱਜਿਆ।