ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਚੇਦੀ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਰਾਜੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਸੌਭਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਰਥਵਾਹ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਚੱਲ। ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੌਭਾ ਦਾ ਇਹ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਹੈ।" ਦਰੂਕਾ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਥ ਚਲਾਇਆ। ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਸਭ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਥੀ ਵੱਲ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਪਰ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੌਭਾ ਨਗਰੀ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਮਾਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਸਿੱਧਾ ਕਿਹਾ: "ਮੂਰਖ, ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ—ਮੇਰਾ ਸਾਲਾ—ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਿਹਾ।" "ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਬੇਕਾਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ। ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਅਸਲ ਵੀਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਕ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਦਾ ਰੋਕ ਲਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਲਵ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: "ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਅ ਰਹੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਵ ਵਰਗੇ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲੈ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਹੈ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਹੈਂ, ਤਾਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਮੂਰਖ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਠੱਗ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਤਾ) ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸੌਭਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਕੁਦਰਤੀ ਮਮਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਮੋਹ-ਝੂਠੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਚੁਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਦੂਤ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਰੀਰ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ। ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਚਿੰਤਾ, ਮੋਹ, ਡਰ ਜਾਂ ਮਮਤਾ, ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਗਿਆਨ-ਸਮਝ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਜਨ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਵੈ-ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨਾਦਿ ਮੋਹ ਦੀ ਡੋਰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਉਲਝਣ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾ-ਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮੋਹਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੌਭਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਸੌਭਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਪੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਾਲਵ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਮੀਨ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਲਵ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਵਧਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਬਾਂਹ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੁੱਕਿਆ—ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮੋਹਰ ਸੀ, ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ! ਹਾਏ!" ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਸੌਭਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਦੋਸਤ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਆ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ "ਸ਼ਾਲਵ ਵਧ" ਨਾਮਕ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲਾ ਅਧਿਆਇ, ਅਠੱਤਰਵਾਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥਾ ਦਾ ਵਧ ਅਤੇ ਸੁਤ ਦਾ ਬਲਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਜਾਣਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਆਦਿਕ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਤੀਤ-ਪਾਰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੀ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦਿਸਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤਟ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਕਾਰੂਸ਼ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ-ਸਮ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਿਣ ਮੁਕਾ ਲਵਾਂਗਾ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਬਚਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ। ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।