ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਧਿਊਮਾਨ, ਜੋ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੈ, ਦੇ ਪਾਸ ਲੈ ਜਾ।" ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਧਿਊਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਠ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਿਊਮਾਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ। ਗਦਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਸਾਂਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਸੌਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ; ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਜੰਗ ਸੱਤਾਈ (27) ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਿਸ਼ਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਗਿਆ; ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਹੋਣ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਿਤ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਚੇਦੀ ਦੇ ਸੰਗੀ ਰਾਜੇ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।" ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰਥੀ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਚਲ; ਡਰ ਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ।" ਦਰੂਕਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ; ਸਾਰੇ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਰਛਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਸੋਲੇ (16) ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖ ਉਠੀ; ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ—ਮੇਰਾ ਸਾਲਾ—ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅ攀ਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਿਹਾ।" "ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਸ਼ਾਨ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ; ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਸੱਚੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਬਹੁਤ ਬੋਲ ਕੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿੱਝਿਆ; ਸ਼ਾਲਵ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਿਆ। ਜਦ ਗਦਾ ਠੁਕਰਾਈ ਗਈ, ਸ਼ਾਲਵ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਚੂਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰੋਦਿਆਂ, ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬੜੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਾਮ—ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹੈ—ਇਸ ਸ਼ਾਲਵ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।" ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਇਆ, ਤੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੂਰਖ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ, ਤੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ, ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਲਵ ਵੱਲੋਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਰਚੀ ਹੋਈ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਆਚੂਤ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਨਾਂ ਦੂਤ ਹੈ, ਨਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਰੀਰ; ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸੌਭਾ 'ਤੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦੁਖ, ਭਰਮ, ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਡਰ ਕਿੱਥੇ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਅਟੁੱਟ ਬੁਧੀ, ਤੇਰਾ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਕਿੱਥੇ? ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਆਦਮੀ ਅਨਾਦੀ ਭਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਪਰਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਮ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ੌਰ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬਕਤਰ, ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਮੋਰ-ਮੁਕੁਤ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਿੱਝ ਕੇ, ਸੌਭਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਪੀਸ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਾਲਵ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਚੂਤ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਾਲਵ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਵਿਲੱਖਣ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਕਲਪ-ਅੰਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉੱਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕਣ-ਕਣ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਪੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਸੌਭਾ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਤਬਲੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤਵਾਂ-ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, "ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਵਧ" ਨਾਮਕ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਦੂਜੇ ਅਰਧ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ: ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰਾਥ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਸੂਤ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਤੀਤਮਿਕ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਦਿੱਸਿਆ।