ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ। ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਾ ਦਿਉਮਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ।" ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੈਨੀਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿਉਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਠ ਲੋਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦਿਉਮਾਨ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਨਾਲ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਗਦਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਸੌਭਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੌਭ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉੱਤਪਾਤਕਾਰੀ ਜੰਗ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਲੰਬੀ ਚੱਲੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਨਿਮੰਤਰਨ 'ਤੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੈਰੀ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ।" ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਕਸ਼ਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਸੌਭ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਬਾਰੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ। "ਸਾਰਥੀ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਸ਼ਾਲਵ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ। ਡਰ ਨਾ, ਇਹ ਸੌਭਪਤੀ ਮਾਇਆਵਾਨ ਹੈ।" ਦਰੂਕਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ ਰਥ ਚਲਾਇਆ। ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ—ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ, ਪਰ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੌਭ ਨੂੰ ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੁਹੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਜੀਵ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਦ ਸੌਭਪਤੀ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖ! ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸੱਜਣ, ਮੇਰਾ ਸਾਲਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਅਪਹ੍ਰਿਤ ਹੋਈ। ਤੂੰ ਜੋ ਮਨਮਾਨੀ ਕੀਤੀ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੋਂ ਕੋਈ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਵੇਖ, ਤੇਰੀ ਵਧਾਈ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ। ਅਸਲ ਵੀਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਯ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਗਦਾ ਰੋਕ ਲਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਲਵ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ! ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਲਵ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੈਨੀਕ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮਮਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਮ ਬੋਲੀਆਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੇਤ ਰਹੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਵ ਵਰਗੇ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ? ਇਹ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਸੌਭਪਤੀ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਮੂਰਖ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਠੱਗ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ (ਵਸੁਦੇਵ) ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਸੌਭ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ ਮਮਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਸ਼ਾਲਵ ਵੱਲੋਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸਿੱਖਾਈ ਹੋਈ ਦੈਤਿਕ ਮੋਹਜਾਲੀ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਨਾ ਦੂਤ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਿਰ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਸੌਭ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ ਤੇ ਹਮਲੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਜਿੱਥੇ ਅਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਮੋਹ, ਭੈ, ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਅਦ੍ਵੈਤ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮ ਮੋਹ ਦੀ ਅਨਾਦਿ ਵਲੋਂ ਮੋਚਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਪਨੇ ਅੰਤਹਿਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹ ਜਾਂ ਭ੍ਰਮ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਅਪਰਾਜੇਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕਵਚ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮਕੁਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸੌਭ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਵੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਸੌਭ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਲਵ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਚੁਤ ਵਲ ਦੌੜਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਦਯਾਚਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਸਟਰ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ! ਹਾਏ!" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੌਭ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਨ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸ਼ਾਲਵ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ 'ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਤੇ ਵਿਦੂਰਥ ਦਾ ਵਧ, ਅਤੇ ਸੁਤ ਦਾ ਬਲਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸਿਰ ਕੱਟਣਾ' ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਆਦਿਕ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਦੁਸਟਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਲੌਕਿਕ ਮਿੱਤਰਤਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੌਭ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਸੰਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਕੀਤਾ।