ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਰਣਗੀਆਂ: "ਹੈ ਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਕਾਇਰਤਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ?" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਰਥੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤੀ; ਜਿਵੇਂ ਰਥੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਯੋਧੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਦੀ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਵ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਸੌਭ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ' ਵਾਲਾ ਛਿਅੱਤਰ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਹਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦਯੁਮਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚੱਲ।'" ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਹਲਕਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦਯੁਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਠ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਨਾਲ ਰਥੀ ਨੂੰ, ਦੋ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਦਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ, ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਗਏ; ਸੌਭ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵੱਢ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਜੰਗ, ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ, ਸੱਤੀ (27) ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਵਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਚੇਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਜਲਦ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਗੇ।" ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਸੌਭ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਬਾਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਰਥੀ, ਮੇਰਾ ਰਥ ਜਲਦੀ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਚੱਲ; ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੌਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਹਾਰਥੀ ਹੈ।" ਦਰੂਕਾ, ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਸੁਣਕੇ, ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲਿਆ। ਸਾਰੇ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਾਲ੍ਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੌਜ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਬਰਛਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੌਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੂੰ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੌਭ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੇ ਸੌਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾਵ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਜੀਵ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਲ੍ਵ, ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਮੂਰਖ! ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ—ਮੇਰਾ ਸਾਲਾ—ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਿਹਾ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਸਮੇਤ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਭੇਜਾਂਗਾ ਜਿਥੇ ਵਾਪਸੀ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰਿਆ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਵੇਖ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖ! ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਅਸਲ ਬਹਾਦਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ्य ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲ ਕੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗਦਾ ਟੱਲ ਗਈ, ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਕੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮਹਾਬਲੀ! ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਜਕੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ।" ਇਹ ਦੁਖਦਾਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਮਮਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਦੇਵ-ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਵਰਗਾ ਨਿਕੰਮਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ? ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੌਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਰਹੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੂਰਖ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਠੱਗ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਤੇ, ਲੈ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਖੇ ਸੌਭ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਮਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਵਲੋਂ ਰਚੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਚੂਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਗੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੂਤ ਸੀ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼। ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸੌਭ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਹੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਅਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਮਮਤਾ, ਮੋਹ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ-ਸਮਝ ਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਕਿਵੇਂ ਘਟ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਨਾਦਿ ਮੋਹ ਦੀ ਬੇੜੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮ ਨਹੀਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੇ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਸਦਾ ਸ਼ੌਰ्य ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਾ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਕਵਚ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮਕੁਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੌਭ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਗਦਾ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਸੌਭ ਨਗਰੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਾਲ੍ਵ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅਚੂਤ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਦਭੁਤ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਦਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।