ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਮਹਾਂਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧਨ-ਦੌਲਤਾਂ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਸਨ। ਕੁਰੁਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦਾ ਮਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੜਫ ਰਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਧੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘੇਰ ਲਿਆ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਮਹਾਂਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਮਰਾਟ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਾਥ-ਸਾਥ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸਰਵੋਤਮ ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਬੈਠੇ ਸਨ ਅਤੇ ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿ-ਸਤਿ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਾਣੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕਿਰਤਨ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਥਲ ਸਮਝ ਬੈਠਾ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੁੰਧਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਿਆ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਹੱਸਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਸ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਜਹਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਅਤੇ ਅਨਮੋਲ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਮਹਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ, "ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਾਣ ਦਾ ਦਮਨ" ਨਾਮਕ ਪਚਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। --- ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹੋਰ ਅਸਧਾਰਣ ਲੀਲਾ ਸੁਣੋ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਵਿਹਾਰੀ, ਨਿਰਲੇਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ, ਜੈਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇਖੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂਰਖਤਾ ਭਰਿਆ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੋਠਾ ਨਿਗਲ ਕੇ। ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦਯਾਲੂ ਭਗਵਾਨ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਸੌਭਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਾਹਨ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਭੈਤਰਨਾਕ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਇਕ ਕਿਲਾ—ਸੌਭਾ—ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ, ਡਰਾਵਨੀ ਅਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਕਿਲਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਨਗਰ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਵਾਜੇ, ਮਿਨਾਰਾਂ, ਮਹਲ, ਛੱਜੇ, ਵਿਹਾਰ-ਸਥਲ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਕਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਵਿੱਖੇ ਗਏ। ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ, ਬਿਜਲੀ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਕਣਕਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਆਧੀ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌਭਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਸਮੇਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਸਾਥੀ—ਸਾਤਯਕੀ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਸੰਬਾ, ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਭਾਨੁਵਿੰਦ, ਗਦਾ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਰਣ— ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਰਥ-ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਹਥਿਆਰ-ਸਜਜਤ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਲਵਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੌਭਾ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਪਹਸਾਲੀ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਸੋਨੇ-ਲੱਗੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਸੌ ਬਾਣਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਸ-ਦਸ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਬਾਣ ਮਾਰੇ। ਇਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ—ਚਾਹੇ ਮਿੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ—ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣੀ ਇਹ ਕਿਲਾ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਕਦੇ ਦਿਖਦੀ, ਕਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਵੈਰੀ ਲਈ ਸਮਝਣ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਦੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਕਦੇ ਆਸਮਾਨ 'ਚ, ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਪਾਣੀ 'ਚ, ਉਹ ਸੌਭਾ, ਆਪਣੇ ਭੈਤਰਨਾਕ ਹਾਲ 'ਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਆਪਣੀ ਕਿਲਾ ਅਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣਾ ਬਾਣ ਛੱਡਦੇ। ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਮੌਤ-ਸਮਾਨ, ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਧੁੰਧਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯੁੱਧ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਦਯੁਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਹਰਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਉਹ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੁਧਾਰਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਜੋ ਧਾਰੂਕ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ (ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਅਯੋਗਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ!" ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨੇ ਕਦੇ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ—ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਰ-ਹੀਨ ਹੋਵੇ ਤੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ—ਉਥੇ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਕੀ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ? --- ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਆਖਿਆਤਮਕ ਅਤੇ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਧਿਆਇਕ ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਗਰਮਜੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਹੈ।