ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ; ਯਾਦਵ ਨਾਇਕਾਂ—ਸਾਂਬਾ ਆਦਿ—ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ—ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਚੂਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਜਲਣ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਰਚਨਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਮਧੁਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਾਣ ਨਾਲ, ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹਥਿਆਰ (ਤਲਵਾਰ) ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਸਮਝ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਗਜਹਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ "ਹਾਏ!" ਦਾ ਸੁਰ ਉਠਿਆ, ਅਤੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਦੀ ਬੁਰਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ, "ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਾਣ ਦਾ ਨਿਵਾਰਾ" ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਪਚਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੋਰ ਅਚੰਭੇਕਰ ਕਰਤਬ ਦੀ ਗਾਥਾ ਸੁਣੋ—ਕਿਵੇਂ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਰੀਰ-ਰਹਿਤ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ: "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਦੇਖੋ।" ਇੰਝ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰਿਆ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੁਠਾ ਨਿਗਲ ਕੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਰੁਪਾਲੂ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਯਾਨ (ਵਾਹਨ) ਚੁਣਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਜੀ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋੜ ਨਾ ਸਕਣ। "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਸੌਭਾ' ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਅਭੇਧ ਯਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਵਾਜੇ, ਟਾਵਰ, ਮਹਲ, ਛੱਜੇ, ਰੰਗ-ਮਹਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਇਮਾਰਤਾਂ—all ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ, ਵਿਦਿਊਤ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਕਣਕ-ਵਰਖਾ ਪਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਆੰਧੀ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇੰਝ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌਭਾ ਵੱਲੋਂ ਭਾਰੀ ਤੰਗ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਸਮੇਂ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਸਤ੍ਯਕੀ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਸਾਂਬਾ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਭਾਨੁਵਿੰਦਾ, ਗਦਾ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਰਨਾ— ਇਹ ਸਾਰੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਰ ਤੇ ਰਥ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਯਕ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਲਵਾਂ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆ-ਕਲਾਵਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਿਪਾਹਸਾਲਾਰ ਨੂੰ ਪੱਚੀਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ। ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਯਕ ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਭੇਦ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ—ਦੋਸਤ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ—ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣੀ ਇਹ ਰਚਨਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਦਿਸਦੀ, ਕਦੇ ਗਾਇਬ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ ਸਮਝਣੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ। ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਸੌਭਾ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਆਪਣੀ ਸੌਭਾ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਦਿਸਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਨਾਯਕ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ। ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਤੰਗ ਹੋ ਗਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਯਾਦਵ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਹਰ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਦਯੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ। ਇਹ ਗਾਥਾ ਇਥੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਜੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।