ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਮਹੋਤਸਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਹਰਿਦਾਸਾ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਤਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਟੰਬੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਵਿਛੋੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਜਦਕਿ ਯਾਦਵ ਵੀਰਾਂ—ਸਾਂਬ ਆਦਿਕ ਸਮੇਤ—ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ-ਤੋ-ਵੱਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜਾ ਦੁੱਰੀਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਅਚਯੁਤ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਜਲਨ ਅਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਵਿਅੰਜਿਤ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਦਾ ਮਨ ਫਸ ਗਿਆ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਧੁਪਤੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਸੀ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਨਿਤੰਭ, ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਦਲਾਂ ਅਤੇ ਖੁੱਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ, ਸਮਰਾਟ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਹੇਠ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ, ਤੇ ਭਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਹਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਬੈਠਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹ-ਝਲਕ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇਸ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕੀਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਜਹਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ!" ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਤੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਦੀ ਬੁਰਾਈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ "ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਘਮੰਡ ਦਾ ਨਿਵਾਰਨ" ਨਾਮਕ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਇਕ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਅਦੇਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉਪਾਲੰਭ ਤੋਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਸਮ ਖਾਈ—"ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵੇਖੋ।" ਇਹ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਠੋੜੀ ਨਿਗਲ ਲਈ। ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਦਇਆਲੂ ਉਮਾ ਪਤੀ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਵਾਹਨ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਭਯਾਨਕ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਕਰੇ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋੜ ਨਾ ਸਕਣ। ਗਿਰੀਸ਼ਾ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਨੇ "ਤੈਥਾਂ ਹੋਵੇ" ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਇਕ ਕਿਲਾ-ਨਗਰ, "ਸੌਭ", ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਯਾਨਕ ਤੇ ਅਟੂਟ ਵਾਹਨ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ! ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ, ਬੁਰਜਾਂ, ਮਹਲਾਂ, ਛੱਜਿਆਂ, ਵਿਹਾਰ ਸਥਲਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰਿਸ਼ ਹੋਈ। ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ, ਵੱਜਰ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਕੰਕੜਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੁਆਰਕਾ ਵੀ ਸੌਭ ਵਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਤਬਾਹੀ ਕਾਰਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸਾਂਬਾ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਭਾਨੁਵਿੰਦ, ਗਦਾ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਰਥੀ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਈ ਜਾਦੂਈ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਪੱਚੀਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਸੋ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ, ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਸ-ਦਸ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ ਉਹ ਸੌਭ ਨਗਰੀ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਦਿਸਦੀ ਤੇ ਕਦੇ ਗਾਇਬ, ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ। ਕਦੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ, ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੌਭ ਨਗਰੀ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਵ, ਆਪਣੀ ਸੌਭ ਤੇ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਦਿਸਦਾ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਭੁੱਲਭੁੱਲੈਏ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅਸਤਰਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਘਮੰਡ ਦੀ ਨਿਵਾਰਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਲਵ ਨਾਲ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਦਾ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਚਮਤਕਾਰਕ ਵਰਣਨ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।