ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੂਜੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਸਭ ਲੋਕ, ਜਵੇਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ, ਹਾਰ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਦੋ-ਦੋ ਕੁੰਡਲ, ਗੁੱਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹਰੀਦਾਸਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਤਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਹਿਜ਼ਰਤ ਨਾਲ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਯਾਦਵ ਨਾਇਕਾਂ—ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ—ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਭੇਜ ਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਲਨ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਵਿਧਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਦ੍ਰੁਪਦਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਧੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਖਿੜਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚੱਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਅੱਗੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਬਾਰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਸੀ—ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾਈਏ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਾਸੇ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਮੁੜਕੇ ਚਿਹਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਗਜਹਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਹਾਏ!' ਦਾ ਉੱਚਾ ਰੋਲਾ ਹੋਇਆ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ; ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਅਤੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤਮਾਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਸਯੋਧਨ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਚਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਨਿਵੇੜ' ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਕਿਰਤ ਸੁਣੋ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਦੇਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਸਾ ਮੂਰਖ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੁਠਾ ਖਾ ਕੇ। ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਯਾਲੂ ਭਗਵਾਨ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਥ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੋੜ ਨਾ ਸਕਣ। 'ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਇਕ ਅਜੋਕੀ ਸੌਭਾ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਅਭੇਧ ਰਥ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਪਨਗਰ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਵਾਜੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਮਹਲ, ਛੱਜੇ, ਵਿਹਾਰ-ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਮਕਾਨ—ਸਭ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ, ਵਿਦਿਊਤ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਕਣਕਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਆੰਧੀ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌਭਾ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਡਰੋ ਨਾ!' ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਸਾਂਬਾ, ਅਕਰੂਰ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਭਾਨੁਵਿੰਦਾ, ਗਦਾ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਸਰਨਾ—ਅਤੇ ਹੋਰ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਰ ਅਤੇ ਰਥ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਇਕ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਲਵਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ-ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆ-ਜਾਦੂਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਫੌਜ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਚਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਢੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਤੇ ਨੋਕਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋੜ ਵਧੀਆ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੈਣਕਾਂ ਨੂੰ, ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਥਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ—ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ—ਸਭ ਸੈਣਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਹੰਕਾਰ-ਨਿਵੇੜ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ-ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਜੰਗ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਈ।