ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯज्ञ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਨੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਆਦਮੀਆਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਧਾਲ ਇੰਨੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਤਰੀ ਸਬੰਧੀ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣ ਮਸਤੀਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੋਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦੇ ਰੀਤਾਂ ਵਿਚ ਯਜਨਪਤੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਧੀ-ਵਤ ਯਜਨ-ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਸਮਾਨੀ ਡੌਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਡੌਲਾਂ ਇਕੱਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ, ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਜੀਵਨ-ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪੰਡਿਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਭਗਤ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਲੋਕ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ—ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕੇਟ, ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ, ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ; ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਤਦ, ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਲੋਕ-ਪਾਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਸਨਮਾਨ ਪਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹਰੀਦਾਸਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਰਤਭੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦਾ ਹੋਇਆ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨਾਇਕਾਂ (ਸਾਂਬਾ ਆਦਿ) ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਚਯੁਤ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜਲਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਵਿਭਿੰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ—ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਰਸਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਧੁਪਤੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਨੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਮਰਾਟ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਖੁਦ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੀ ਭਾਗ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਭਟਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤਾਜ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ (ਤਲਵਾਰ) ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾਈਏ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਹੱਸ ਪਏ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਹਾਸਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਗਜਹਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਅਤੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਦਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਗਵਾਨ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਸਯੋਧਨ ਦੀ ਕੁਰਤਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੀ ਪਚਹੱਤਰਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ-ਤੋੜ," ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਸੁਣੋ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਖੇਲਾਂ-ਭਰੀ ਰੂਹ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿ ਵੀ ਹਾਰੇ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ—ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰ्य ਦੇਖੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂਰਖ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣੀ-ਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੋਢਾ ਨਿਗਲ ਕੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦਇਆਲੁ, ਉਮਾ-ਪਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਥ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ। "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਨਗਰੀ "ਸੌਭਾ" ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਮਨ-ਚਾਹੀ, ਡਰਾਉਣੀ, ਅਤੇ ਅਜਿੱਤ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ, ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਹੇ ਭਾਰਤ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਉਪਨਗਰਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਵਾਜੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਮਹਲ, ਛੱਜੇ, ਵਿਹਾਰ-ਸਥਲ, ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ—ਸਭ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਹੋਈ। ਪੱਥਰ, ਦਰੱਖਤ, ਬਿਜਲੀਆਂ, ਸੱਪ, ਅਤੇ ਕਣਕ-ਵਰਖਾ ਪਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੂਫਾਨ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌਭਾ ਵਲੋਂ ਭਾਰੀ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਨੇ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਸਾਂਬਾ, ਅਕਰੂਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਹਾਰਦਿਕਯ, ਭਾਨੁਵਿੰਦ, ਗਦਾ, ਸ਼ੁਕ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਣ— (ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ...