ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤੇਲ, ਗਾਊਂ ਦੇ ਘੀ, ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚੂਰਨ, ਹਲਦੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਣੀਆਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਆਉਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀਆਂ; ਜਦ ਮਾਈਕ ਪਾਸੇਦਾਰ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਰਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਛਾਤੀ ਓਪਣੀ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣ ਖੇਡ ਨੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਚਾਰ ਜਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਸਮਰਾਟ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਓਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ-ਪਤੀ ਯਜਨ-ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ। ਯਜਨ-ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਤਨੀਓਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨ-ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਨਸਾਨੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਢੋਲ ਵੱਜੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਹਰ ਵਰਗ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ, ਕੀਮਤੀ ਕੰਡੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੱਗਾਂ, ਜੈਕਟਾਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ ਪਹਿਨਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਔਰਤਾਂ, ਜੋੜੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਿਦਵਾਨ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ, ਲੋਕ-ਰੱਖਵੇ, ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਹਰੀਦਾਸਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਥਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਨਹੀਂ ਥਕਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਰਿਵਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾਲ, ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ-ਵੀਰਾਂ, ਸੰਬਾ ਆਦਿ ਨੂੰ, ਕੁਸਸਥਲੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਿਲ 'ਚ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਚੂਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜਲਨ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖੀ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਦ੍ਰੁਪਦ-ਕਨਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਫਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਧੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਕਮਰਾਂ, ਨਰਮ ਘੁੰਘਰੂ, ਲਾਲ ਹਾਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਲੰਬੇ ਵਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸਭਾ 'ਚ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸਮਰਾਟ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ, ਕਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਕਿਰਤ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਕੇ, ਹਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਾ ਕੋਨਾ ਪਾਣੀ ਸਮਝਕੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਕਾ ਸੀ; ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਬੈਠਾ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਮੋਹ-ਭੁੱਲ 'ਚ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਹੱਸਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹਾਸੇ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਗਜਹਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਾ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਭਗਵਾਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ—ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ 'ਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪਚਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, "ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਦਮਨ", ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਸੁਣੋ—ਕਿਵੇਂ ਖੇਡਦੇ-ਖੇਡਦੇ, ਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਸ਼ਾਲਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਧ 'ਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੂਰਖਤਾ ਭਰਾ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੁਠਾ ਨਿਗਲ ਕੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ, ਉਮਾ-ਪਤੀ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ 'ਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਥ ਮੰਗਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ-ਕਿਥੇ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਨਾ ਸਕਣ। "ਤਾਂਹੋ ਜਾਵੇ," ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਸੌਭਾ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ, ਡਰਾਉਣੀ, ਅਤੇ ਅਭੇਦ ਨਗਰੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਭਾਰਤ-ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘਿਰਾਓ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਪਨਗਰਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਵਾਜੇ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਮਹਿਲ, ਝਰੋਖੇ, ਵਿਹਾਰ-ਭੂਮੀਆਂ, ਉੱਚ ਮਕਾਨ—ਸਭ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਪੱਥਰ, ਦਰਖ਼ਤ, ਵਿਦਯੁਤ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਕਣਕਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌਭਾ ਵੱਲੋਂ ਭਾਰੀ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਓ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾ ਪਾ ਸਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਦੇਖ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਵੀਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਾ!